Woensdag 11 juli 2007. Elburg – Huizen (70 km)

De regen tikt op de tent als het eigenlijk tijd is om op te staan. Daarom wachten we maar even met het uit de slaapzak komen. Twee kilometer onderweg in het centrum van Elburg valt er al weer water uit de lucht. We doen een bakkie koffie in café het Regthuys op de Vismarkt. In de binnenstad doen schoolkinderen een vossenjacht als afsluiting van het schooljaar. De meisjes en jongens hebben reuze pret en de juffen (echte juffen en hulpmoeders) en een meester kijken wat beteuterd uit hun ogen in verband met de de regen.

In de krant (Het Zwols Dagblad, editie Veluwe) staat uitgebreid (op drie pagina’s) vermeld dat gisteren een griezelfilm over een Engels jongetje met een brilletje voor het eerst werd vertoont in Nederland en wel in het openluchttheater van Bloemendaal. Ook staat erin dat twee dames gisteren ernstig gewond zijn geraakt door de bliksem op het fietspad bij de molens van Kinderdijk.

Als we de fiets weer oppakken om door te rijden wenst de visboer, die al 30 jaar op de Vismarkt zijn haringen en lekkerbekjes verkoopt, ons een prettig weekend. Ik meld hem dat het wel erg vroeg is voor een prettig weekend. Hij zegt terug dat het voor sommige mensen altijd weekend is. Daar valt niets op af te dingen.

Het volgende dorp is Nunspeet. Het regent nog steeds een beetje wel en een beetje niet. Daar bij AH kopen we onze halve liters melk en drinken die op, op het bankje voorin de winkel vlak bij de uitgang, onder het toezichthoudende oog van de bewakingscamera. Bert en Annie waren hier een paar weken geleden nog toen ze een weekend Emst deden.

Op kortere of langere afstand van het Veluwemeer rijden we tegenwind westwaarts. In Spakenburg rusten we uit in een café, waarin ook een medewerker van de grootste werkgever van Spakenburg, Bakkerij het Stoepke, aan de bar zit.

Langs de dijk zien we het nieuwe stadion van de rijkste amateurvoetbalclub van Nederland, IJsselmeervogels. Nu is het niet ver meer naar Eemdijk. Het is gelukkig geen zondag, want op die dag gaat het pont over de Eem niet.

De camping staat op de grens van Blaricum en Huizen. De receptioniste, die het buskruit niet heeft uitgevonden, vertelt dat plaats nummer 10 op een bepaald veldje nog vrij is. Daar kunnen we gaan staan. Op het veldje aangekomen is daar een groep schoolkinderen aan het voetballen. Alle andere plekken op het veld zijn ook nog vrij. We gaan toch maar ergens in de hoek van het veld staan met onze tent.

Het is een dure maar mooie camping. We eten ’s avonds in het restaurant op de camping en bezoeken daarna het centrum van Blaricum. Eén en al rust. Het enige punt van zichtbaar leven is de AH die tot 21 uur open is.