Maandag 12 februari 2018.

De bus brengt ons – zwager Leo en ik – in het centrum van Hoenderloo. Hier is één van de drie ingangen van het Nationale Park De Hoge Veluwe. Om door het park te mogen lopen moet je € 9,50 per persoon betalen. Ik vind dat duur. We zijn hier om even vóór negen. We denken even te wachten totdat het 9.00 is en de kassière aanwezig zal zijn. Dan zien we op het raam een mededeling dat vanmorgen het park gratis toegankelijk is.

Het is hier één witte wereld. Alles straalt rust uit. Er ligt dun sneeuw en hagel. Op de plassen ligt een dun laagje ijs. Verderop komen we op een groot heidegebied, het Deelense veld. Zo nu en dan ligt er op ons pad een plas water van links tot rechts. Dan gaan we met een boog om de plas heen. Op één plek lukt dat niet erg. Ook links en rechts van het pad staat het water hoog. Het is zaak om van polletje naar polletje te stappen. Mijn sokken blijven niet droog.

Nadat twee gewone helikopters meerdere keren boven de Hoge Veluwe vliegen, krijgen we gezelschap van twee overvliegende Chinook-heli’s. Dat zijn van die grote helikopters met twee rotors. Bij de ingang/uitgang Schaarsbergen verlaten we om half een het nationale park. We steken onze hand op naar de kassière van het park.

Na de relatieve rust van de Hoge Veluwe komt de herrie van de A12 ruw op ons dak. In de niet verlichte onderdoorgang worden de geluiden van auto’s en vrachtwagen aardig gedempt.

We komen twee dames met een plattegrond in de hand tegen. Zij liepen een NS-wandeling en zijn verkeerd gelopen. Ze willen weer op hun route komen en zoeken een café-restaurant. We kijken even mee. Ze besluiten terug te lopen tot dat ze een paddenstoel tegenkomen, die op hun kaartje wordt vermeld. Ze gaan nu dezelfde kant op als wij. Omdat wij een stukje verder rechtsaf gaan en zij rechtdoor, lopen we weer alleen over smalle paadjes.

Groot Warnsborn is een hotel-restaurant met een ouderwetse uitstraling. Op het terras staan rotan stoelen. De twee wandeldames komen we hier ook weer tegen. Zij gaan hier een bakkie doen en wij gaan verder het bos in. Het begint een beetje te hagelen.  Maar dat mag geen naam hebben.

We lopen een stukje op de Van Limburg Stirumweg. Dat doet ons denken aan het gedempte kanaal in de Amsterdamse Waterleidingduinen. De Airborne Begraafplaats passeren we en komen daarna uit bij een verdiepte spoorlijn. Bij Station Oosterbeek steken wij deze over.

Aan de Utrechtse Weg tussen Oosterbeek en Doorwerth stappen we op de bus naar Station Arnhem.

Etappes 20 en 21 van Het Langste natuurpad van Nederland, van Hoenderloo naar Oosterbeek, 24 km. Al met al een schitterende februaridag.

S

Vrijdag 29 december 2017.

Wandeling door Leiden met zus Margo en zwager Leo Hoeks.

Gooimeerlaan, Leiden Noord

Bij brug over de Mare, Leiden

Aan de Zijl, Leiden Zuid

Lammenschansplein, aan de koffie bij MacDonald

Korevaarstraat Leiden, voormalige broodfabriek Coöperatie

S

Dinsdag 5 december 2017.

Heerde, jaren had ik er nooit van gehoord. Nadat wij vorige week hier onze wandeletappe eindigden, las ik een paar dagen geleden dat er in dit dorp een actiegroep is gevestigd tegen de toekomstige geluidsoverlast van Vliegveld Lelystad. Aan de rand van het dorp Heerde stappen we om half negen uit de bus om onze wandeling van vandaag te beginnen.

Vorige week liepen we vooral op stille wegen tussen gras- en akkerlanden; nu lopen we al ras in het bos. We komen langs het Heerderstrand en een golfterrein bij een recreatieplas die ontstond door zandwinning voor de aanleg van de A50. Deze tijd van het jaar is hier niets te beleven.

In het bos komen we langs verschillende sprengen, gegraven beekjes. Ook steken wij die zo nu en dan over via houten bruggetjes. Een kleine groep vrijwilligers van het Gelders Landschap is met takkenscharen bezig jong opkomende boompjes af te knippen.

Aan de bosgrond is te zien dat in het bos hier regelmatig wilde zwijnen graspollen omhoog ploegen. Wilde zwijnen zijn  vooral ’s nachts actief. Wij komen ze nu niet tegen. Zo nu en dan komen we langs stapels boomstammen. Het bos- en heidelandschap is hier en daar aardig uitgedund.

De rust van de bossen wordt verstoord door het geluid van schieten. Een paar jaar geleden had het leger onvoldoende geld om kogels te kopen. Die tijd lijkt nu voorbij. Pas om elf uur, koffietijd voor de soldaten, wordt het tien minuten rustig. Daarna gaat het schieten nog door tot  zo’n uur of half een.

Veel blad zit er niet meer aan de bomen. Nu valt hier en daar vooral het geelrode blad van wilgen op. Op een kruising staat een bank, waarin verse eieren te koop staan. De boer komt net aan om het geldbakje te legen. Wij maken een praatje met hem.

Onze etappe eindigt bij Gortel aan de rand van Landgoed Het Loo. Van hier uit is het nog 6 km over het fietspad langs de Oranjeweg naar de bushalte in Emst.

Met zwager Leo van Heerde naar Gortel wandelen, 24 km, inclusief naar de bushalte. Etappe 17 van het Langste Natuurpad van Nederland.

S

Dinsdag 28 november 2017

Onderweg in de trein naar Wijlre zagen we het hier en daar regenen. Bij de stationsfietsenstalling van Wijlre staat een machinistenbunker. Het hoe en wat van deze machinistenbunker is ons niet helemaal duidelijk.

Een kabelpont brengt ons naar de overkant van de IJssel. Nu zijn we niet meer in Overijssel maar in Gelderland. In het buurtschap Vorchten staat een historische kerk die stamt uit de vroege 13^e eeuw. We hebben regenkleding bij ons. Die hebben we ook nodig. Er verschijnt een regenboog aan de hemel. In het weiland staat een boot op en draaipunt gemonteerd. De wind doet de boot naar links en naar rechts draaien.

We lopen het buurschap Hoorn binnen. Aan de westkant van het Apeldoornse Kanaal staat een verlaten vatenfabriek. Onder een laadafdak zitten we droog voor een boterham uit de tas en een bak koffie uit onze thermosflessen. Verder nemen we een kijkje bij het Landgoed Vosbergen.  Een hoge beukenhaag aan de kanaalzijde ontneemt ons het gezicht op het kasteel. Als we omlopen is het landgoed wel redelijk goed te bekijken, alhoewel er bordjes staan met de tekst ‘Verboden Toegang’.

Heerde is een gezellig dorp met winkels van bekende merken, zoals Hema en Marskramer, maar ook met verschillende echte dorpswinkels. Bij de winkels heeft de winkeliersvereniging grote plastic zakken neergezet van het formaat ‘de zak van Sinterklaas’ . Ze zijn voorzien van een fleurige print, zoals die van Sinterklaas-inpakpapier.

We nemen bij de bus naar Zwolle om vandaar verder met de trein terug naar de Bollenstreek te gaan.

Etappe 16 van het Langste Natuurpad van Nederland, 14 km wandelen met zwager Leo.