Lepelstraat en Klutsdorp
Maandag 30 maart 2015.
Bus 310 van Arriva zet ons af bij bushalte Ravelijnstraat in Steenbergen. Hier vlakbij is een Jumbo en rotonde. Wij vragen een voorbijgaande fietser welke kant we op moeten naar de Markt. De man wijst ons de weg maar zegt erbij dat daar vandaag geen markt is. Dat hadden we ook niet verwacht. Wij komen om te wandelen.
Al snel lopen we langs de Ligne richting de Westlandse kassen. Laten wij nu altijd gedacht hebben dat het Westland bij Den Haag lag. De kassen hebben kolossale afmetingen. Auto’s met Poolse nummerplaten staan op de parkeerterreinen bij de ingangen van de bedrijven. De beschrijving van de route geeft aan dat de weg waarop wij lopen, de Zoekweg, de Stierenweg gaat kruizen. Juist op dat punt houdt de Zoekweg echter op. Hier loopt de eind 2014 geopende nieuwe A4. Daar hadden we even niet aan gedacht.
Aan de buitenkant van de geluidswal loopt een nieuwe zandpad. We kiezen ervoor om dat pad te volgen. We moeten wel even over een hek klimmen. We komen later bij Klutsdorp uit, terwijl het onze bedoeling was om in Lepelstraat te komen. We zien een bord met daarop het stratenplan van Lepelstraat en omgeving. Wij besluiten een alternatieve route te nemen richting De Oude Molen. Daar aan de rand van Halsteren komen we weer op ‘de’ route.
Van het Fort de Roovere zijn alleen nog aarden wallen over. Via de Grote Melanen en de Kleine Melanen lopen we Bergen op Zoom binnen. Bij één van de terrassen zitten verschillende mensen onder een zonnescherm te genieten van de zon. Ook wij schuiven daar aan. Al snel merken we waarom het hier lekker warm is. De sraalkacheltjes aan de onderkant van het zonnescherm geven aardig wat hitte af.
In Natuurgebied De Moolenbeekvallei zouden grote grazers lopen. Wij zien ze niet, wel ganzen en schapen. Verder in de buurt van boerderij Hildernisse loopt een man met zijn kleinzoon. Hij vertelt ons dat de kleine jongen in Dordrecht woont en hier vlakbij waar de man woont nog nooit op de zandweggetjes heeft gelopen. Het ventje wil graag met zijn rubberlaarzen in de plassen lopen. Zijn opa vraagt zich af of deze plassen niet te diep zijn voor zijn laarsjes.
Voorbij de A58 zijn we in Woensdrecht. We gaan de Brabantse wal weer op. Hier was ik afgelopen zomer op de fiets samen met broer Piet. Hoogerheide, gemeente Woensdrecht, is groter dan het dorp Woensdrecht. Er is een Albert Heijn en er zijn bushaltes. We stappen op de bus voor onze terugweg naar huis.
Wandelen met zwager Leo van Steenbergen naar Hoogerheide, 28 km. De wandeling maakt deel uit van Jacobswegen in Nederland.
Leusveld
Maandag 23 maart 2015
De chauffeur van de buurtbus rijdt ’s morgens naar Zutphen meestal met reizigers, veelal studenten en scholieren. Terug naar Eerbeek rijdt hij doorgaans in zijn eentje. Nu rijden wij de stad uit in het minibusje. We maken een praatje met de vrijwillige buschauffeur en mogen uitstappen, waar we willen. ‘Ik stop gewoon daar waar mijn klanten heen willen’. We kiezen voor het Apeldoornse kanaal. Dan zijn we direct op weg op onze route richting Brummen.
Onderweg naar dat dorp wandelen we door niet al te grote bosachtige gebieden met veel slootjes, zoals door Leusveld. Wij weten dat de gemeente Haarlemmermeer een straat in Nieuw Vennep naar dit voormalige landgoed heeft genoemd. Brummen groeide nadat in 1866 de spoorlijn werd aangelegd. Welgestelde gepensioneerden, o.a. Indiëgangers, vestigden zich hier. Het dorp heeft een Jumbo, een paar bakkers, een handje vol andere winkels, een café-restaurant aan het marktplein en een snackbar.
Bij de pont naar Bronkhorst heeft de gemeente nieuwe bankjes neergezet. De laatste keer dat ik hier kwam, zag het wachthokje direct bij het veer er nogal verlopen uit. Wij zijn de enige drie passagiers hier. In het kleinste stadje van Nederland is het Wapen van Bronkhorst gesloten, maar de overburen De Gouden Leeuw heet ons hartelijk welkom. Op de terrassen zitten al verschillende mensen te genieten van de zon.
Het dorp Wichmond bestaat een paar straten met woningen. Niet spannend allemaal. De watermolen van Hackfort kunnen we alleen maar van een afstandje bekijken. Er worden werkzaamheden uitgevoerd. Daarom is het wandelpad daar tijdelijk afgesloten. Bij boerderij Het Riethuis is een zelfbedieningscafé in een rond onderkomen langs het doorgaande fiets/voetpad. Het is er druk. We zeggen de bezoekers daar gedag en gaan verder over de Veldslagweg.
Bij een boerderij zien we een veulen geboren worden. We blijven daar even staan en kijken het tafereel aan. Volgens de man die het paard helpt bij de bevalling, is het allemaal goed gegaan. Het veulen lijkt op de vader zegt hij. Het is zwart maar wordt later wit. Het is een schimmel.
Voorbij Kasteel Vorden is het niet ver meer naar het station. Hier zetten wij vanmorgen de auto neer. Meer dan twee uur later zijn we terug in de Bollenstreek. Al met al waren we vandaag weer een aardig stukje van huis.
Wandelen van Eerbeek naar Vorden, 28 km, met Piet en Leo. De route maakt onderdeel uit van het Trekvogelpad, een wandelpad dwars door Nederland.
Aquaduct
Dinsdag 17 maart 2015.
In Hoederloo woonden in het begin van de 19e eeuw nog plaggenhuttenbewoners. Een dominee was begaan met het lot van de arme mensen. Hij liet een waterput graven en ging verwaarloosde kinderen opvangen. Dit is het begin van de stichting die zich in dit dorp nu nog bezig houdt met kinderen met gedragsproblemen.
Er werd werkgelegenheid gecreëerd doordat de dominee en zijn vrienden woeste gronden lieten omvormen tot landbouwgrond, respectievelijk tot bos. Het Hoenderlose Bos werd in 1910 gekocht door Anton Kröller, die het toevoegde aan zijn jachtgebied De Hoge Veluwe.
Nu zijn er in en rond Hoenderloo veel campings en restaurantjes. Op dit uur van de dag, rond half 10, zijn ‘Rust een Weinig’ en ‘De Boer’n Kinkel’ nog gesloten, ondanks het feit dat er een bordje ‘Geopend’ achter het glas van de voordeur van het eerste restaurant hangt.
We wandelen over doorgaans prima paden door de bossen richting Loenen. Het Schenkelshul is het hoogste punt van het Trekvogelpad. Het ligt op een hoogte van 80 m. Op enig moment kruist de route de N788. Hier staan twee restaurants, De Wok en een wegrestaurant waar veel truckers komen. Het wokrestaurant is al jaren gesloten. Bij het wegrestaurant zit je heerlijk in de zon en net ver genoeg af van het over de provinciale weg voortrazende verkeer. We passeren verderop in de bossen de kleine en de grote waterval.
Vanaf Loenen wandelen we niet meer door de bossen. We komen langs een aquaduct van strengen, een bijzondere kruising van de Loenense Molenbeek en de Stroobroeksebeek. Bij Eerbeek zijn niet ver meer verwijderd van het Apeldoornse Kanaal. Wij nemen de bus naar het beginpunt van de etappe van vandaag.
Wandelen van Hoenderloo naar Eerbeek, 24 km. met Leo, Margo en Piet.
De Hoge Veluwe
Woensdag 11 maart 2015.
De auto parkeren we in Otterlo op het straatje tussen de oude kerk en Grand Café Hotel Kruller. Omdat we hechten aan tradities beginnen met bij Kruller met een kop koffie. Piet en ik deden dat ook in oktober 2010. We zijn vandaag meta z’n vieren, ook Gré en Leo zijn mee. Na een kilometer bevinden wij ons in het Nationale Park De Hoge Veluwe. Nadat het vanmorgen vroeg nog wat mistig was, schijnt de zon nu uitbundig.
Even wat over het Park. De puissant rijke familie Kröller-Müller kocht in de jaren 1909-1921 een reeks landgoederen en woeste grond. Anton was gek op jagen en maakte van het gebied één groot jachtterrein. Hij liet wild aanrukken, zoals edelherten en wilde zwijnen. Helene, zijn vrouw, gebruikte het landgoed om haar uitgebreide kunstcollectie ten toon te stellen. De economische crisis van de jaren 30 van de vorige eeuw nekte de familie Kröller-Müller. Hun vermogen verdampte. De kunstcollectie werd aan het rijk geschonken. Als gunst mochten ze in het bescheiden jachtslot Sint-Hubertus blijven wonen.
Het park is 5.400 ha groot, heeft de op één na grootste collectie van Van Gogh en 1800 gratis witte fietsen. De kunst laten we voor wat het is. Wij wandelen vandaag een etappe van het Trekvogelpad. We komen wel meer wandelaars tegen, maar echt druk is het vandaag niet. Als we bij de uitgang in Hoenderloo zijn, wandelen we niet naar de bushalte om ons terug naar Otterlo te laten brengen, maar halen fietsen van de rekken en rijden over strak aangelegde rijwielpaden zo’n tien kilometer terug naar de parkingang te Otterlo.
Wandelen van Otterlo naar Hoenderloo, zo’n 15 á 16 km. Terug met witte fietsen in 10 km naar het beginpunt.
Schoorlse duinen
Vrijdag 6 maart 2015.
In het ‘Zeehuis’ in Bergen aan Zee, een soort jeugdherberg voor volwassenen van de Nivon, kopen we kaartjes voor het Noord-Hollands duingebied. ‘Je mag hier pinnen’, zegt de mevrouw aan de balie. ‘De penningmeester wil graag dat er zoveel mogelijk wordt gepind’. Zowel in het Zeehuis, als in de tuin rond het huis, zijn vrijwilligers op leeftijd bezig.
Nu dat we hier toch zijn, laten we de auto achter op het privéparkeerterrein van het ‘Zeehuis’. In alle straten van Bergen aan Zee is het vanaf 1 maart ‘betaald parkeren’.
Niet veel later lopen we in de duinen. We komen langs een bank met de tekst ‘Deze bank is neergezet op zijn favoriete plek. Een fijne herinnering aan Frans van Dusschoten’.
Een stukje voorbij een oude grenspaal lopen we op de Uilenvangersweg. We praten over de Oehoe van Purmerend. Rond twaalf uur zijn we vlak bij Schoorl. We verlaten de route met de wit-rode aanduidingen, om het centrum van Schoorl te bezoeken. Een BN-er, Ron B, zegt ons vriendelijk gedag als we in de winkelstraat van dit dorp lopen.
Met uitzicht op het Speelduin gaan we aan de koffie. De vriendelijke serveerster legt ons uit hoe we het beste weer op onze wandelroute door de duinen kunnen komen. De duinen bij Schoorl zijn niet alleen breed maar ook behoorlijk hoog. We lopen door een gebied dat een aantal jaren geleden door een bosbrand werd getroffen. Veel stammen van dennenbomen zijn nog steeds zwartgeblakerd, voor zover ze niet het loodje hebben gelegd.
De route voert ook nog even door het dorp Groet. We komen langs het kerkje uit 1575. In de negende eeuw stond hier al een kerkje, dat deel uitmaakte van het Bisdom Utrecht. Hierna gaat de route nog een stukje door de Hooge Nol om daarna in het gehucht Hargen uit te komen. Het is gedaan met het duingebied. Hier is de Hondsbosche Slaperdijk. Aan de voet van de dijk is het behoorlijk drassig. Bovenop is het droog met wind in de rug. Ook de zon komt nu zo nu en dan te voorschijn.
Ongeveer een kilometer lopen we op de Hondsbosche Zeewering, vlak bij zee. In het kader van de kustversterking is er een duinenrij voor deze dijk opgespoten. Ze zijn bezig met de laatste werkzaamheden. Het centrum van Petten is ons eindpunt.
Wandelen met broer Piet en zwager Leo van Bergen aan Zee naar Petten, 22 km.
Gezien 