S

Dinsdag 28 november 2017

Onderweg in de trein naar Wijlre zagen we het hier en daar regenen. Bij de stationsfietsenstalling van Wijlre staat een machinistenbunker. Het hoe en wat van deze machinistenbunker is ons niet helemaal duidelijk.

Een kabelpont brengt ons naar de overkant van de IJssel. Nu zijn we niet meer in Overijssel maar in Gelderland. In het buurtschap Vorchten staat een historische kerk die stamt uit de vroege 13^e eeuw. We hebben regenkleding bij ons. Die hebben we ook nodig. Er verschijnt een regenboog aan de hemel. In het weiland staat een boot op en draaipunt gemonteerd. De wind doet de boot naar links en naar rechts draaien.

We lopen het buurschap Hoorn binnen. Aan de westkant van het Apeldoornse Kanaal staat een verlaten vatenfabriek. Onder een laadafdak zitten we droog voor een boterham uit de tas en een bak koffie uit onze thermosflessen. Verder nemen we een kijkje bij het Landgoed Vosbergen.  Een hoge beukenhaag aan de kanaalzijde ontneemt ons het gezicht op het kasteel. Als we omlopen is het landgoed wel redelijk goed te bekijken, alhoewel er bordjes staan met de tekst ‘Verboden Toegang’.

Heerde is een gezellig dorp met winkels van bekende merken, zoals Hema en Marskramer, maar ook met verschillende echte dorpswinkels. Bij de winkels heeft de winkeliersvereniging grote plastic zakken neergezet van het formaat ‘de zak van Sinterklaas’ . Ze zijn voorzien van een fleurige print, zoals die van Sinterklaas-inpakpapier.

We nemen bij de bus naar Zwolle om vandaar verder met de trein terug naar de Bollenstreek te gaan.

Etappe 16 van het Langste Natuurpad van Nederland, 14 km wandelen met zwager Leo.

In Overijssel 19 km wandelen. Etappe 15 van Het Langste Natuurpad van Nederland.

Maandag 30 oktober 2017.

Bij het station van Heino is mijn start. Vorige week zag ik niet veel van dit dorp. Daarom begin ik vandaag met een rondje Heino. Vier straten komen uit op een pleintje waarop een protestante kerk staat. Dit is het hart van het dorp. De kerk stond er al voor het begin van de reformatie 500 jaar geleden.

De meeste winkels liggen aan de Canadaweg niet ver weg van de kerk. De Dorpsstraat heeft zijn allure in de loop van de jaren verloren.  De horeca rond de kerk en de bakker zijn op dit uur van de dag (vóór 8.30 uur) nog niet open. De supermarkten wel. De marktkooplui hebben hun waren uitgestald. De klanten moeten nog komen.

Aan de andere kant van de spoorlijn is een soort kinderboerderij. Hier hebben ze ook herten. Het mannetjeshert burlt net zo als zijn soortgenoten in de Waterleidingduinen bij Vogelenzang. Varkens vermaken zich in een laagje water en blubber.

Bij museum Nijenhuis is een beeldentuin, die je kunt bezoeken, als je een kaartje koopt. Maandag is het hier gesloten. Vandaag is het maandag. Landgoed Nijenhuis is eigendom van de provincie Overijssel. De Fundatie in Zwolle zwaait hier de scepter.

Het natuurgebied hier verlaat ik door een tourniquet in een stevig hekwerk. Dikke mensen en mensen met wandelwagentjes, of iets dergelijks, kunnen er niet door. Ik frommel eerst mijn rugtas naar de andere kant. Daarna houd ik mijn adem in en sta even later aan de andere zijde van het hek. Vandaag wandel ik veel op zandpaden, dikwijls omgeven met fraaie bomen, zoals beuken en eiken.

Bij een boerderij is een Rustpunt. De boer en zijn vrouw zitten hier met hun stagiair aan de koffie. De boer heeft zo’n 160 stuks vee. Het boerenbedrijf heeft twee locaties. Hier bij de boerderij van de vader staat het jonge vee, bij zijn zoon staat het melkvee. De boer heeft geen mestproblemen. De mest kan hij allemaal uitrijden op zijn eigen weiden. Wel zal hij het aantal koeien iets moeten verminderen.

Verderop kom ik op het Landgoed Windesheim. Een havezate is hier niet te bekennen. Die is gesneuveld in 1944 bij een bombardement. De hogeschool van Zwolle heeft de naam Windesheim sinds de fusie jaren geleden van een aantal sectorale hogescholen in Overijssel. Bij het buurtschap Elshof is een mooi aangelegde vlindertuin. De atalanta’s moet ik zelf bij denken. Die zijn er niet deze tijd van het jaar. Het is een mooi plekje om mijn boterhammen op te eten.

Wijhe ligt aan de IJssel. Het dorp is bekend van de worstfabrieken van Stegeman. Zo ver kom ik vandaag niet. Het station ligt op de wandeling vóór het dorp. De trein komt er al aan. Ik kan zo instappen.

Wandelen op 25 oktober 2017 van Holt/Oudleusen (gemeente Dalfsen) naar Heino (gemeente Raalte), etappe 14 van het Langste Natuurpad van Nederland, afstand 24 km.

De wandeling begint voor mij bij de bushalte, niet ver van de stuw in de Overijsselse Vecht in het  buurtschap Holt. Hier is ook een hotel. Op internet had ik gezien dat hotel-restaurant Mooirivier voor eetgasten pas bij de lunch open gaat. Daarom stuurde ik gisteren een berichtje op hun site van met de vraag of ik rond half 9 in het hotel koffie kon drinken. Als antwoord kreeg ik een mail met de tekst ‘Het is geen probleem om morgen om 08.30 uur koffie bij ons te drinken’.

Ruim twee uur zat ik in trein en bus om hier te komen. Ik wil nu wandelen. Daarom besluit ik toch maar niet eerst koffie te drinken in het hotel.

Al snel wandel ik in de bossen van Landgoed Vilsteren. Hier en daar liggen er kleine en soms grotere plassen water op mijn voetpad. Er liggen al heel wat herfstbladeren en dennennaalden. Voorbij een spoorwegovergang met klaphekjes blijf ik in de natuur lopen. Er zijn niet alleen bossen, maar ook heidevelden en hier en daar grasvelden met koeien. De route voert over bospaden, karrensporen en zandpaden.

Bij de Schaapskooiweg ben je op de grens van twee natuurgebieden. Ten noorden ligt Landgoed Vilsteren met het Vilsterse Veld. Daar kom ik vandaan. Ten zuidwesten ligt Landgoed Rechteren en het Rechterseveld. Daar ga ik nog naartoe. Bij deze overgang van gebieden rust ik uit op een bankje op een kruispunt van wegen. Een groepje mensen wandelt mijn kant op. Een mevrouw vraagt of ik ook meedoet aan de Afrikaloop. Met deze wandelaarster kijk ik of zij de goede kant opgaat. De deelnemers van de Afrikaloop hebben alleen een beschrijving, geen kaartje of gps-track. Zij lopen voor een goed doel in Afrika in 7 dag-etappes door Drenthe en Overijssel.

De sloten, sluisjes en gemalen worden hier beheerd door het Waterschap Drents Overijsselse Delta. In het boekje van mijn route – Het langste natuurpad van Nederland – staat dat er in het Rechterseveld raven voorkomen. Ik zie of hoor ze niet. Wel hoor ik regelmatig de roep van kauwen en gaaien. Ook zie en hoor ik een keer een groep ganzen overkomen.

De Witte Gans is een restaurant dat pas om 17.00 uur open gaat. Het is hier daarom nu nog rustig. Langs het Overijssels Kanaal ligt een wandelpad annex karrenspoor en een betonnen fietspad. Een mevrouw op een paard komt mij tegemoet en even later haalt een man met snelle e-bike met nummerplaat mij in op de betonnen strook.

Daar waar ik over de brug naar de andere kant van het Overijsselskanaal wandel, kom ik weer diverse wandelaars tegen. Die lopen in deze herfstvakantie de Sallandse Wandelvierdaagse, de SW4D. Ze kunnen kiezen uit 8, 20, 30 en 40 km per dag.

Voorbij het kleinschalige landgoed De Gunne en door een tunnel onder de N35 door, kom ik in de bebouwde kom van Heino. Mijn route gaat niet door het centrum maar gaat door de groene gebieden langs het dorp. Wat valt mij op hier? Er wordt volop glasvezel aangelegd in dit dorp en de plaatselijke AH exploitant noemt zijn supermarkt Albert Heijno. Het station van Heino is het eindpunt van deze wandeling.

Van Balkbrug (1) naar Holt (gemeente Dalfsen), 18 km wandelen op dinsdag 17 oktober 2017. Etappe 13 van Het langste Natuurpad van Nederland.

Rijksinrichting Veldzicht in Balkbrug. Er staan stevige hekken om het terrein. Het was een TBS kliniek. Nu is het een centrum voor transculturele psychiatrie. Hier worden patiënten opgenomen met een niet Nederlandse nationaliteit, veelal kansloze asielzoekers. Het zijn mensen die een ernstige stoornis hebben, bijvoorbeeld ontstaan door traumatische ervaringen. Zij zijn daarmee een gevaar voor zich zelf en voor de samenleving.

Iets verderop staat een oude domineeswoning die in 1832 is gebouwd door bewoners van bedelaarskolonie De Ommerschans (2). Twee ‘lobbes’-honden met lange haren achter een hek slaan aan als ik langskom.

Maatschappijwijk. In een weidegebied met boerenwoningen heet een straat zo. Het is een wat vreemde naam (3). Later kom ik langs een paar boerderijen, waar men zich bezig houdt met oosterse geneeswijzen en meditaties. Er staan hier bomen, waarvan de stammen zijn omhuld met rode lappen.

Oude herdershond. Mijn wandelroute voert voor een boerderijtje langs, waar een herdershond los loopt bij de woning. De hond blaft naar me. Nadat het niet zo jonge dier aan me heeft gesnuffeld, houdt hij zich verder koest. Je treft hier veel schrikdraad aan langs veldjes waar paarden of pony’s staan. Eén keer loopt de lijn dwars over mijn pad. Met een plastic handgreep kan ik het draad losmaken om het daarna weer op de haak terug te zetten.

‘Zolang ik tegen hem praat schrikt hij niet’. Op een pad met aan een kant een sloot en aan de andere kant een bosrand komt een ruiter mij tegemoet. Hij groet mij en klopt tegen de schouders van het paard. Ik vraag de man op het paard of het dier schrikt van mij rode jas.

Hond in het water. Dorpen kom ik vandaag niet tegen. Een meisje van een jaar of 15 passeert mij op haar fiets en een hond aan de lijn. Even verderop maakt ze de hond los. Het beest springt in de natte greppel, loopt of zwemt daar een stukje en komt daarna kletsnat weer het pad op.

Landgoed De Woesten Heide. Op verschillende bankjes in het bos staat de tekst: ‘U wordt verzocht uw eigen afval mee te nemen’. Toch ligt hier in de struiken dan toch rommel, zoals flesjes en papier. Jammer.

Sluis bij Holt in de Overijsselse Vecht. Hier is camping ‘De Stuwe’ en hotel ‘Mooirivier’. Aan de doorgaande weg is een bushalte. Ik hoef maar twee minuten te wachten voordat de bus langs komt en mij meeneemt naar het treinstation van Dalfsen.

Voetnoten

(1) Balkbrug ligt in Overijssel tussen Staphorst en Hardenberg. 

(2) De ‘Maatschappij van Weldadigheid’ was een particuliere organisatie die in de 19e eeuw armoedige gezinnen, veelal uit de grote steden, wilde helpen om een beter bestaan op te bouwen als boer. In Veenhuizen en in Ommerschans (bij Balkbrug) werden strafkolonies opgericht. Hier werden landlopers en bedelaars opgesloten en aan het werk gezet. Ook ‘gewone’ kolonisten konden hier terecht komen, bijvoorbeeld als straf voor drankmisbruik, ontucht, brutaliteit of desertie. In 1859 werden de kolonies overgenomen door de Staat. In 1890 werd Ommerschans gesloten. 

(3) De Maatschappij voor Grond Crediet te Amsterdam legde beginnend in 1879 een wijk aan op de heidevelden aan het Ommerkanaal. De wijk ligt deels in de gemeente Hardenberg en deels in de gemeente Ommen.