Gezien

Home » 2019-2020 Rom Limespad

Categorie archief: 2019-2020 Rom Limespad

Lingezegen (RL 13)

Dinsdag 29 september 2020

Voor ons in de verte staat een gemetseld gebouw. Is het een grote villa, een kerk of iets anders? Als we vlak bij zijn zien we dat het een gebouw van Vattenfall is. Het is een hulpwarmtecentrale voor de stadsverwarming van de wijk Schuytgraaf. In die wijk in Arnhem-Zuid zijn we onze wandeling vandaag begonnen. Bij restaurant Fortvier is een ideale parkeerplek.

Er staat een bordje met de tekst ‘De Park’. Dit park maakt onderdeel uit van het Landschapspark Lingezegen tussen Arnhem en Nijmegen. Het is een enorme groene buffer tussen de twee steden. In 2016 werd het pas in gebruik genomen en is nog niet helemaal af. Daarom ziet het er allemaal nog wat pril en wijds uit.

Tussen genoemde twee steden ligt Elst. Je denkt bij dit dorp aan boomgaarden en Heinz. Er is meer. De Grote Kerk is en mooi gebouw. Onder de kerk liggen resten van een Gallo-Romeinse tempel. Het was één van de grootste tempels ten noorden van de Alpen. Aan het begin van de winkelstraat van Elst staat een beeld van paardenhandelaren. Even verder hotel-restaurant Het Wapen van Elst. Hier gaan we aan de koffie. Aan de overkant staat ook een hotel-restaurant. Die zaak is nu niet open of helemaal gesloten.

Een stukje lopen we tussen Elst en Bemmel over een fietssnelweg. Ook is er een Vierdaagse Bos. Het bestuur van de Vierdaagse is één van de sponsors van dit bos. We kruisen de Betuweroute, aanlegkosten 4,7 miljard euro. Hier zouden nog niet veel treinen rijden. Er is een openlucht lokaal in één van de deelparken van Lingezegen. Hier worden natuur- en milieulessen gegeven aan basisschoolkinderen.

In Lent hebben we zicht op de grote veranderingen die zijn aangebracht in het kader van meer ruimte voor het rivierwater. Station Nijmegen-Lent is het eindpunt van deze etappe.

Wandelen met zus Margo van Arnhem-Zuid naar Nijmegen-Lent, 19 km. Onderdeel van het Romeinse Limespad.

Arnhem (RL 12)

Donderdag 20 augustus 2020

In 1962 was er een grote geldinzamelingsactie op televisie en radio. Het presentatie was in handen van Mies Bouwman. Tijdens en na de actie werd in totaal 22 miljoen gulden ingezameld. Met dat geld is het Dorp gebouwd, een woongemeenschap in Arnhem voor mensen met een beperking. Hier starten wij vandaag onze wandeling.

Niet ver van het treinstation staan treinstellen opgesteld, ook die van een andere maatschappij dan de NS. Die treinen zijn blauw in plaats van geel. Aan aflopende straatjes staan huizen, waar vroeger spoorwegarbeiders woonden.

We steken de Mandelabrug over. Aan de andere kant van de Rijn gaan we voor onze eerste bak koffie, voordat we het natuurgebied Meinerswijk ingaan. We lopen op een gegeven moment over een lange brug waar in de oude tijd trolleys reden met klei voor een steenfabriek. ‘Wilde’ paarden schuilen hieronder tegen de warme zonnestralen.

Als we het natuurgebied uitkomen passeren we een rioolwaterzuiveringsinstallatie. Dat is niet alleen te zien maar ook goed te ruiken. We gaan door een tunnel onder een hoog gelegen spoordijk. Aan de kant waar we nu komen is de Rwzi niet meer te ruiken.

De Vogelenzangsestraat is een weg met hier en daar kleine boerderijen. Ook is aan een zijweg een nieuw woonwijkje gebouwd. Twee medewerkers van een lokaal stadspostbedrijf rijden een paar keer langs met een enveloppe in de hand. Ze kunnen een bepaald huisnummer niet vinden.

’t Vlot is een zandpad langs een water. Aan de kant ligt bagger met schelpen van zoetwatermosselen. Verder komen we bij kunstwerken gemaakt van gezaagd roestend staal. Dit heeft te maken met de vroegere aanwezigheid van soldaten aan de grens van het Romeinse rijk.

We zijn bijna bij de auto, die op een parkeerpleintje staat dat eigenlijk is bestemd voor de bewoners van de appartementen daar. Fortvier aan de Laakoever is een nieuw restaurant. Het werd geopend in januari van dit jaar, kreeg toen te maken met de coronavirus en is zoals de meeste andere horecabedrijven weer open. Het ligt er mooi bij met uitzicht op een grote vijver. Hier gaan we voor een 0.0-biertje. Als we hier droog zitten komt er even een forse regenbui over.

Dag 12. Wandelen met zus Margo en zwager Leo. Van Arnhem naar Arnhem, 16 km. De wandeling maakt deel uit van het Romeinse Limespad.

Landgoed Duno (RL 11)

Dinsdag 4 augustus 2020.

Oranje Nassau’s Oord. In 1882 kocht koning Willem III een landgoed. Inclusief de aankoop investeerde hij een half miljoen gulden voor een nieuw koninklijk paleis. Het was vooral bedoeld voor zijn vrouw Emma. Die verbleef er echter maar een paar zomers. Willem III zelf beoefende hier zijn hobby houtbewerken. Later bij haar afscheid als regentes kreeg Emma een groot bedrag als nationaal geschenk. Dit geld besteedde ze aan de verbouwing van het paleis tot tbc-sanatorium. Nu is het een verpleeghuis voor dementerende ouderen.

We brengen een bezoek aan de theetuin met de naam Ommuurde tuin. Hij is maandag en dinsdag gesloten. Dus ook vandaag. Toch mogen we een kijkje nemen naar onder meer de moestuin.

Kasteel Doorwerth. Een schilder legt het kasteel vast. Hij gebruikt hiervoor een verfdoos die lijkt op de verfdoos die ik als kind eens voor mijn verjaardag kreeg. Volgens de schilder is dit toch van een andere betere kwaliteit. Zo’n klein blokje van minder dan 1 bij 1 centimeter kost 4 euro.

Uitzichttoren op de Boersberg. Margo gaat de trap op voor een mooi uitzicht op de Nederrijn en kasteel Doorwerth. ‘Het plateau wiebelt wel’, zegt ze als ze weer beneden staat.

Landgoed Duno is ontstaan sinds 1800. Het werd een landschapspark met een theekoepel, een rosarium en kassen. Tijdens Operatie Market Garden in 1944 werden de gebouwen verwoest. Er is nog steeds een laan met enorme naaldbomenhaag. De struiken moeten nodig eens bijgesnoeid worden. Een fraaie ijzeren boog geeft de ingang aan.

We komen langs de oude protestantse kerk van Oosterbeek. Deze monumentale kerk heeft een bewogen geschiedenis bij de Slag om Arnhem. Een stukje verder gaan we de Polderweg op. We lopen over het terrein van een camping. We gaan hier voor een 0.0-biertje. Ook de dopper kan worden bijgevuld. Ons pad gaat onder een lange spoorbrug door.

In Mariëndaal in Arnhem vlak bij Het Dorp eindigt onze wandeling. Landgoed Mariëndaal: In 1392 werd hier een klooster gesticht. In 1580, tijdens de reformatie, werd het klooster opgeheven en daarna gesloopt.

Romeinse Limespad wandelen met zus Margo en zwager Leo, 21 km. Dag 11.

Wageningseberg (RL10)

Dinsdag, 29 juli 2020.

De navigatie van de auto hadden wij ingesteld op het adres van een houtzagerij/houthandel aan een parallelweg van de weg naar de Rhenense brug. Een stukje verderop starten we onze wandeling.

“Ga via een klaphek de dijk af. Bij de rivier RA, een graspad tussen draadafzetting. Bij volgende klaphekjes RD. Enz.”. Zo begint de beschrijving van de dagetappe in het boekje van het Romeinse LImespad. Op het scherm van mijn Garmin kan ik zonder beschrijving de route prima volgen.

Evenwijdig gaat het langs de Nederrijn. Bij Opheusden gaan we met het pont over. De bootsman met nog maar alleen twee fietsers aan bord wacht op ons. Hij zag ons aankomen lopen. Nu zijn we op de Grebbedijk niet ver weg van Ouwehands Dierenpark en de erebegraafplaats van de omgekomen Nederlandse soldaten bij de slag op de Grebbeberg van mei 1940. Wij gaan echter de andere kant op over de Afweg, een erg stille weg. Bij het Nudepark komen we uit. Dat klinkt mooi. Het is een industriegebied met onder meer opslaggebouwen voor veevoer. Vrachtwagens rijden af en aan. Hier is ook geen fiets- of voetpad.  Bepaald niet het mooiste stukje Wageningen.

Aan de andere kant van de Rijnhaven komen we eerst langs een mistroostig camperpleintje. Even verder zijn we in de begroeide uiterwaarden van de Nederrijn. Bramen- en mij onbekende bessenstruiken tonen uitbundig hun rijpe vruchten Een mooi stukje van onze dagetappe.

Een oude steenfabriek met toren doet nu dienst als cultureel centrum en als honk voor de kanovereniging. Flarden klassieke muziek komen onze kant op. De kers op de taart is het laatste deel van onze wandeling van vandaag. De Wageningseberg. Dit is het zuidelijkste deel van de stuwwal van de Veluwe. Er is een botanische tuin en er zijn mooie vergezichten. Bij een riant gelegen hotel eindigt onze etappe.

Wandelen met zus Margo en zwager Leo van de Rehensebrug naar de Wageningseberg, 20 km. Het Romeinse Limespad, dag 10.

Betuwe  (RL 9)

Dinsdag 7 juli 2020.

In Maurik wordt de Raadhuisstraat opgeknapt. Daarom ligt de straat open en is het niet makkelijk om bij het parkeerterrein van de Jumbo te komen. Er zijn ook nog andere parkeerplaatsen hier in de buurt.

Op mijn Garmin zie ik dat de route van het Romeinse Limespad evenwijdig aan de straat loopt waar we nu zijn. De smalle straat of weg in de richting van de Rijnbandijk zou doodlopen volgens mijn schermpje. We proberen het gewoon. Als we straks niet op de route komen gaan we gewoon terug. Daar waar de weg ophoudt is een huis met een grote tuin. De bewoonster van dat huis is in de tuin bezig. We maken een praatje met haar. Ze vertelt dat als we langs de haag naar links lopen we op de dijk uitkomen.

We komen langs een theetuin. De mevrouw van deze theetuin annex B&B is een gezellige klessebes. Ze krijgt ons zo ver dat we niet alleen koffie bestellen maar hierbij ook een heerlijk huisgemaakte koek. Als we de koek te groot vinden kunnen we een plastic zakje van haar krijgen om het restant daarin te stoppen. Ze kijkt naar de lucht en voorspelt dat er straks een buitje komt. Zij en wij weten dan nog niet dat het de hele dag droog zal blijven. In de lucht zijn helikopters te zien. De theetuindame had ons verteld dat er oefeningen van defensie in dit gebied worden gehouden.

Met een boog gaan we om het dorp Eck en Wiel heen. Dat geldt ook voor Ingen. Lienden en Kesteren doen we wel aan. Alle dorpen hier in de bible belt hebben hun eigen kerken. De torens zijn altijd vrij laag met een zielig puntje erop. Onderweg komen we langs vele fruitkwekers en bomenkwekers. Ook komen we langs campings. Eén heet Augustinus. Ergens bij een bedrijf liggen enorme stapels wilgentenen. Die worden waarschijnlijk gebruikt voor dijkondersteuning. Op een parallelweg bij de Rhenense brug is een houtzagerij en -handel. Daar vlakbij staat mijn auto geparkeerd. Hier eindigt onze etappe.

Wandelen met zus Margo en zwager Leo van Maurik naar Rhenense brug, 19 km.

 

Vlietlanden RL 0

Dinsdag 25 februari 2020.

Vanaf Station Laan van NOI gaan we verder met een Haagse stadsbus naar Voorburg. Al snel lopen we in parken en door een voormalig landgoed. Het is zonnig en de temperatuur is hoog voor de tijd van het jaar. Bij Osteria Elpido, een Italiaans restaurant hartje Voorburg-dorp, gaan we aan de koffie.

Bij komen door Leidschendam. Rond de sluis zijn diverse restaurantjes. Deze tijd van het jaar zijn de terrassen niet bevolkt. Bij een weg staat dat deze is afgesloten in verband met de carnavalsoptocht. Of die optocht al plaats had moeten vinden afgelopen weekend en afgelast is in verband met de harde wind, of dat het de bedoeling is dat deze vandaag nog moet plaatsvinden. Het is mij niet bekend.

 

Het gaat regenen als we afstand nemen van de Vliet en het natuurgebied van de Vlietlanden ingaan. Zo nu en dan zien we ook de zon terwijl het regent. Er staat een regenboog boven het water van de grote plassen. Na ongeveer een half uur is de regen opgehouden. Op sommige plaatsen is het behoorlijk drassig op de onverharde paden. Voorbij de Kniplaan lopen we verder aan de snelwegkant van de grote kunstmatig aangelegde meren.

De horeca is in februari niet open bij de jachthavens richting Leiden. We hebben zicht op de rand van Voorschoten. Grote dure appartementengebouwen staan aan de Voorschotenkant van het Vlietrijnkanaal. Bij de Lammebrug zijn we aan de rand van Leiden. Hier stopt onze wandeling. Bij Station Lammenschans stappen we op de bus richting Leiden Centraal. Deze bus gaat onder meer over de autovrije Breestraat.

Wandelen van Voorburg naar Leiden als onderdeel van het Romeinse Limespad, 18 km.

Rhijnestijn (RL 8)

Maandag 3 februari 2020

De RK-kerk in Cothen is ons startpunt vandaag. Al snel lopen we op een baggerpaadje langs boomgaarden. Kasteel Rhijnestijn was in de 14e eeuw eigendom van een roofridder. De bisschop van Utrecht maakte echter korte metten met deze Jan. Het kasteel, op een vierkante toren en  de voorburcht na, werd verwoest.

De Landwinkel buiten het dorp Cothen is op maandag gesloten. Aan de andere kant van de doorgaande weg is familierestaurant De Jonge Graaf wel open. De eigenaar staat ons al op te wachten. Wij zijn de enige klanten tot nu toe vandaag. ‘Het is altijd een rustige dag, maandag’, zegt de eigenaar tegen ons.

De Kromme Rijn eindigt bij Wijk bij Duurstede. Ik moet eigenlijk zeggen ‘begint bij Wijk bij Duurstede’. De Rijn stroomt immers van oost naar west. Wij genieten van de zon in het park met een middeleeuws kasteel. Ook het centrum van deze kleine stad is de moeite waard. Met een veerpont steken we de Nederrijn over.

Aan de andere kant van de brede rivier doet een Franse vrachtwagenchauffeur moeilijk. Hij is er achter gekomen dat zijn vrachtwagen te zwaar is voor het pontveer. Hij moet terug. De weg is nogal smal. Ook heeft hij te maken met verkeer dat van de pont afkomt en auto’s die klaar staan om de pont op te rijden. Met veel pijn en moeite lukt het hem uiteindelijk de wagen de goede kant op te krijgen.

Rijswijk, ruim 500 inwoners, is een dorpje binnen de gemeente Buren. Er staat een mooi kerkje. Voorbij dit dorp gaat onze route vijf kilometer over de licht meanderende Rijnbandijk tot aan Maurik. Onderweg zien we schoorstenen van oude steenfabrieken. Bij een camping vóór het dorp Maurik, bij het zgn. Eiland van Maurik, zijn flink wat bomen ontdaan van de meeste takken. De gesnoeide takken moeten nog opgeruimd worden. Bij de Jumbo staat de auto van Leo.

Van Cothen naar Maurik wandelen, 13 km. Onderdeel van het Romeinse Limespad.

Odijk (RL 7)

Maandag, 13 januari 2020.

We beginnen onze wandeling – net als vorige week – bij Stayokay Bunnik. Toen liepen we naar Utrecht stad. De Kromme Rijn slingert om de dorpen Bunnik, Odijk en Cothen. Bijna de hele korte winterdag volgen we dit riviertje. Wat het weer betreft hebben we weinig te klagen. De temperatuur is hoog voor de tijd van het jaar. Er staat wel een stevige wind maar die komt uit te zuiden. Wij lopen gemiddeld naar het oosten.

Op deze relaxte wandeling drinken we koffie op drie adressen.

Bij Stayokay Utrecht-Bunnik maakt Piet een praatje met een ’collega’ van hem. Piet werkte ooit bij de Jeugdherberg op het Kaageiland. Het is hier gezellig druk.

Bij het Wapen van Bunnik, pal in het dorpscentrum, zijn we de enige klanten. De waard werkt op zijn laptop achter de tap. Het is een mooie zaak.

De jongedame, die in de bakkerswinkel van Odijk koffie voor ons zet, is de dochter van de baas. Haar broer gaat de zaak overnemen. De jonge broodbakkersknecht heeft zijn praktische en theoretische opleiding nog maar net afgerond. Het nachtwerken vindt hij bij nader inzien niet aantrekkelijk en gaat daarom een ander beroep uitoefenen. Ze moeten een nieuwe knecht gaan zoeken.

We komen langs kasteel Beverweert. Schilder Geert Jan Jansen heeft hier zijn atelier en expositieruimte . Hij is de grootste kunstvervalser van de vorige eeuw. Tegenwoordig schildert hij onder eigen naam. Romeinse Limespad. Wandelen van Bunnik naar Cothen, 18 km, met Leo, Margo en Piet.

 

Kromme Rijn (RL 6)

Maandag 6 januari 2020, Drie Koningen.

Ik zal zo’n jaar of 16, 17 geweest zijn, toen ik voor het eerst in een jeugdherberg logeerde. Dat was in Bunnik. Nu starten wij hier onze wandeling langs de Kromme Rijn.

Bij het dorpje Vechten is te zien hoe groot Castellum Fectio was in de Romeinse tijd. Het fort en de omgeving van het fort is sinds oktober 2015 het Waterliniemuseum. Het museumgebouw en de andere opgeknapte oude gebouwenzijn op maandag niet open, ondanks dat er bij het fortcafé een bord buiten staat met de tekst ‘Kom gerust binnen voor een heerlijke kop koffie’.

De Klomp. Zo heet een gebied ten zuiden van het verkeersknooppunt Lunetten. In de voortuin van een boer staan twee buxusstruiken geknipt in de vorm van klompen. Verder in Utrecht lopen we een stuk langs de Vaartse Rijn. We doen ergens een bakkie bij een bruin café. Op de deur hangt een papier met de tekst ‘Geen PIN hier’. Er hangen muziekinstrumenten aan de muur. De eigenares laat ons en een stuk of vier stamgasten een tijdje alleen om buiten een sigaretje te roken. Als ik ga afrekenen moet ik vier euro betalen voor de vier koppen koffie die wij genuttigd hebben . Dat zijn nog eens prijzen.

Station Vaartse Rijn –  een trein- en tramstation –  is in 2016 in gebruik genomen voor treinen. De nieuwe tram van de Uithoflijn doet vanaf december 2019 dit station aan.

We lopen over de Oude Gracht boven op de straat en ook een stuk over de werven aan het water. Twee kunstenaars/ ambachtslieden zijn bezig beelden te maken uit boomstammen. We mogen even binnen komen kijken.

De Domtoren staat in de steigers. Tussen de Mariaplaats en Station Utrecht Centraal wordt het langzaam donker. Ook wordt het fris. We waren vandaag niet zo vroeg aan de wandeling begonnen, maar zijn dus op tijd bij het station. We nemen hier de trein richting Schiphol.

Wandelen van Bunnik naar Utrecht, 16 km, met broer, zus en zwager. De wandeling is onderdeel van het Romeinse Limespad.

Papekop [RL 5]

Driebruggen, dinsdag 10 september 2019.

We lopen op een ‘graspad’ langs de Dubbele Wierecke. Op internet staat dat er achterstallig onderhoud is op dit ‘graspad’. Nog net is te zien waar het pad loopt. We lopen tussen riet, bramen, brandnetels. jonge bomen en andere natuur. We hebben ‘beschermende’ kleding aan. Het 2 ½ km lange pad ligt net op de grens van de provincies Zuid-Holland en Utrecht. Links en rechts van de groene grens zijn weilanden.

Verderop lopen we op een beter begaanbare grasstrook. Twee wandelende mannen komen hier langs als we op een bankje aan de meegenomen koffie zitten. Eén loopt in een korte broek. Zij kwamen ook over het 2 ½ km lange pad. Deze wandelaars hebben navigatie op de smartphone. De ene heeft een oortje in. De telefoon zit in zijn rugtas. Hij krijgt info, zoals ‘hier links af’ of ‘hier rechtsaf’. De mannen willen straks aan de koffie. Ze vragen of wij weten of er in Papekop horeca is. Ik zeg dat dat zo is. Alleen ik kan ze niet beloven of de zaak daar vandaag open is. Even later zien we dat ze toch verkeerd zijn gelopen. Ze komen weer terug om alsnog een zijpad  te nemen. In Papekop kijken wij niet of het café-restaurant open. Het Rustpunt dat er even verder op een boerderij is, is niet open, zien we.

Vóór Woerden staat in een verbouwde molenstomp een antiek gemaal. A.s. zaterdag is er open dag. Wij mogen alvast even kijken en krijgen veel uitleg van de aanwezige vrijwilligers. In Woerden is het tijd om op terrasje te gaan zitten. Dat doen we op het binnenplein van een voormalige kazerne. We zitten nu hartje stad. Hier is ook de Petruskerk en het oude stadhuis. Ook komen we langs het kasteel van Woerden. We lopen een stuk over het jaagpad langs de Rijn. Een brug heet de Limesbrug.

We passeren het monument voor de slachtoffers van de treinramp van 1962 in het dorpje Putkop bij Harmelen. Er kwamen toen 93 mensen om het leven. In het centrum van Harmelen eindigt deze etappe. De auto van Leo staat bij Huize Gaza tegenover een kaaspakhuis.

Driebruggen, Woerden, Harmelen, 22 km wandelen bij mooi weer met zus Margo en zwager Leo. Dag 5 van de Romeinse Limespad.