Wereld Havendagen Rotterdam
Vrijdag 2 september 2016.
Diemer Vijfhoek voor de liefhebber.
Bron: De Brug, krant voor Amsterdam-Oost en omstreken.
Een bezoek aan natuurgebied de Diemer Vijfhoek zal misschien niet iedereen bevallen. De paden door dit opzettelijk verwaarloosde gebied zijn vaak modderig, je moet er nogal eens over omgevallen bomen klauteren en voor de doorsnee bezoeker valt er niet veel bijzonders te zien. Voor velen zal misschien het uitzicht over het IJmeer de moeite waard zijn, maar dat is vanaf andere plekken veel gemakkelijker te bewonderen. Maar aan de andere kant: waar vind je zo dicht bij Amsterdam nog zo’n stuk woeste natuur?
Het vijfhoekige schiereiland is goed met de fiets of lopend te bereiken. Het natuurgebied ligt dicht bij de elektriciteitscentrale van de NUON, aan de Diemerzeedijk. Deze oude dijk gaat op een gegeven moment onder de Oostelijke Ontsluitingsweg door, zeg maar: de brede brug aan de oostkant van IJburg. Bezoekers kunnen vanaf die fraaie, nieuwe weg via een betonnen trap afdalen naar de Diemerzeedijk. Bij boerderij De Zeehoeve zit een steile trap die toegang biedt tot de Diemer Vijfhoek.
Maar het is eigenlijk veel interessanter om het pad langs de dijk nog even te volgen en pas een paar honderd meter verderop de dijk te beklimmen en vervolgens via een houten hek naar de Diemer Vijfhoek af te dalen. Fietsen mogen van Staatsbosbeheer niet mee, kinderwagens en rollators lopen er vrijwel zeker vast.
Menig bezoeker zal zich op dat punt afvragen of het wel een goed idee was: het pad is vaak nauwelijks zichtbaar en je duikt als het ware het rietland in. Te midden van het groen staan grote, dode populieren. Achter de bramen en wilgen schemert af en toe water door – daar is het domein van de muggen. Dat deze moerassen en kreken ook een ideale leefomgeving vormen voor de (ongevaarlijke) ringslang is natuurlijk wel weer mooi. Het smalle pad slingert door hoge rietkragen en dichte elzen- en wilgenbosschages, door modderpoelen, en af en toe moet je een grote plas of een omgevallen boom ontwijken. Verdwalen is niet mogelijk; er loopt slechts één pad in de richting van het IJmeer.
Bij de waterkant aangekomen heeft de wandelaar drie mogelijkheden. Naar rechts loopt een steeds vager wordend pad, dat uitkomt bij een vogelkijkscherm. Dat is vooral interessant vanwege de luwtedammen die Staatsbosbeheer er heeft aangelegd om vogels rustiger water te bieden. Achter het roestige scherm ligt een platform, dat met een beetje geluk uitzicht biedt op groepjes grauwe ganzen, aalscholvers, brilduikers en krakeenden, visdiefjes en futen. Het pad loopt dood. Het moerasgebied aan de oostkant van het eiland is niet toegankelijk, het bordje ‘verboden toegang’ lijkt dan ook een beetje overbodig.
Ga je op de driesprong rechtdoor over een stevige brug, dan kom je op het kleine Werkeiland. Daar langs de rand loopt een pad dat fraai uitzicht biedt over het water richting Pampus. Dit eiland is in 1950 aangelegd door baggerbedrijf Ballast. Het was een aanlegplaats voor de schuiten, die er konden aanmeren aan een kade en een lange aanlegsteiger. Dat deed men bijvoorbeeld om de lading van de ene in de andere bak over te hevelen. Kade en steiger zijn gesloopt. Het eiland is gebleven en verbonden met de Vijfhoek. Er staat nu zelfs een bankje.
Om het rondje af te maken en terug te keren naar de Diemer Vijfhoek moet je even een brede, maar lage dam over. In de zomer is dat doorgaans geen probleem. Bij nat weer en bij hoog water moet je als wandelaar soms wat strategische sprongen maken om met droge voeten de overkant te bereiken. Deze route komt uit bij het pad dat terugloopt naar de Diemerzeedijk, naar de uitgang bij de boerderij.
Teruglopend naar de Diemerzeedijk zie je verderop het stadsstrand Blijburg liggen, en de zandheuvels die over enige tijd het Centrumeiland moeten gaan vormen.
De Diemer Vijfhoek is een mooi voorbeeld van onbedoelde natuur, net als bijvoorbeeld de Oostvaardersplassen. Het is na 1970 spontaan ontstaan op het opgespoten zand, leem en veen dat overbleef na de aanleg van de huidige NUON-centrale en het verbreden van het Amsterdam-Rijnkanaal. Zand, veen en leem werden gewoon over de Diemerzeedijk in het IJmeer gekieperd, en om verdere verspreiding te voorkomen werd er later een dijkje omheen gelegd.
Er zijn plannen geweest om er een keurig natuurgebied van te maken, maar op aanraden van onder meer natuurbureau Stroming heeft men besloten het tachtig hectare grote gebied ongemoeid te laten.
De IVN-afdeling Diemen organiseert zo nu en dan rondleidingen. Die zijn zeker de moeite waard, want het aantal vogelsoorten in het gebied is onverwacht groot. Zo komen hier de bruine kiekendief en de havik, de blauwborst, snor en zwartkop, de kleine karekiet en de barmsijs voor. Vlak bij de grote stad.
Foto’s van Dick W. Op maandag 22 augustus 2016 wandelden zwager Leo en ik in de regen door dit gebied. Het is een uitdaging.
Madurodam
Dinsdag 16 augustus 2016.
De Domtoren van Utrecht
Amsterdamse School in Amsterdam
Raadhuis van Hilversum
Dordrecht
Paleis Het Loo, Apeldoorn
Zandvoort aan zee
Maandag 15 augustus 2016.
Artis Amsterdam
Zondag 14 augustus 2016.
Dag 11. Wiener Sängerknaben
Woensdag 27 juli 2016.
Bert had op internet een GPS track gevonden, waarop door iemand een rondje langs de beroemde bezienswaardigheden van Wenen was gemaakt.
We steken met onze fietsen bij de Reichsbrücke de Donau over en beginnen met een kop koffie bij een Italiaans restaurant met een Noord-Afrikaanse eigenaar aan het Mexikoplatz. Dan is Prater aan de beurt. Dit is een soort permanent kermis met onder meer een reuzenrad. Het is nog rustig hier.
We zien onderweg een ingang naar een fraai park. Er staat een bordje met de tekst ‘Wiener Sängerknaben’. We gaan het park in door een openstaande poort. We kijken wat rond en willen aan de achterkant het park weer uit. Dat lukt niet, omdat dit allemaal is afgesloten met hekken. Daarom maar terug naar de doorgang waar we binnen kwamen. Die zit nu ook op slot. Na wat heen en weer kijken komt een man naar ons toe en zegt dat we hier helemaal niet mogen komen. Het is het terrein van een school met internaat. Hij haalt een sleutel op om het hek te openen en ons weer buiten de hekken te krijgen.
Niet veel verder komen we in de Wiener Augarten. Ook hier is sprake van een fraai aangelegd park. Er staat een oude toren aan de rand van het park met een platte bovenkant. Ons is niet duidelijk waarvoor deze toren heeft gediend.
Hartje centrum Wenen komen we langs veel fraaie gebouwen en tuinen. Regelmatig gaan we op een bankje in de schaduw zitten in één van die parken. We zien onder meer de Belverdere, de Universiteit, het Stadhuis, het Parlementsgebouw, de Staatsopera, het Natuurhistorisch Museum, de Karlkirche en het Russisch monument van de bevrijding van Wenen aan het eind van de Tweede Wereldoorlog.
Het valt ons op dat er redelijk goed te fietsen is in het centrum van Wenen. Regelmatig zijn er fietsstroken geschilderd op de asfaltstraten. Waar die er niet zijn heb je de keuze om op de weg tussen de auto’s of op de stoep te gaan fietsen. Bij dat laatste moet je natuurlijk wel rustig aan doen en goed op de voetgangers letten.
’s Avonds gaan we op de nachttrein terug naar huis. We moeten onderweg in Duitsland overstappen in Hannover.
Fietsen van Wittenberg naar Wenen. Dag 11 in Wenen, 32 km. Tot en met deze dag 968 km. Inclusief ritjes ’s avonds ruim 1.000 km.
Dag 10. Unterolberndorf
Dinsdag 26 juli 2016.
De eerste grote plaats vandaag is Mistelbach. Hier drinken we onze koffie, maar gaan daarna weer snel op weg. Vandaag is het weer een warme dag.
In Unterolberndorf is een ouderwets café-restaurant-pension. We nemen plaats in de achtertuin. Hier zitten we lekker in de schaduw. We gaan nu voor een wat langere middagpauze hier. Ik maak daarbij tevens gebruik van de mogelijkheid om mijn mobieltje bij te laden. Twee honden van de eigenaar schuifelen tussen de tafeltjes.
Van de campingbaas in Poysdorf hebben we gehoord dat als we de camping in Wenen willen nemen we de Donau niet moeten oversteken. We komen bij de rivier aan in wijk 21, moeten deze blijven volgen en komen dan vanzelf in wijk 22, waar de camping te zien is vanaf het fietspad. Althans zo begrepen wij dit.
We passeren UNO-City, een wijk waar hoge kantoren en flats staan van de Verenigde Naties. We fietsen verder over een groene strook tussen aan de ene kant de Neue Donau en de andere kant een drukke snelweg. Op vele plekken zijn vooral mensen van buitenlandse origine met hele gezinnen aan het BBQ-en. Daar waar het rustiger wordt komen we bij een FKK-gebied. Hier zitten, liggen en lopen mensen in hun blootje.
Als we zo’n tien kilometer langs de Donau hebben gefietst, vragen we toch maar eens of iemand weet waar we de camping kunnen vinden. Deze man zegt dat we ongeveer vijf kilometer te ver zijn doorgefietst. Na nog een paar keer vragen komen we uiteindelijk op de camping in de buurt van een Shell-tankstation.
Fietsen van Wittenberg naar Wenen. Dag 10 van Poysdorf naar Wenen, 110 km. Tot en met deze dag 936 km.
Dag 9. Spatbord stuk
Maandag 25 juli 2016.
Vlak bij onze camping is een kruidenierswinkeltje dat iedere dag om 5.30 uur opengaat. Voor 7 uur koop ik bij deze Vietnamese winkelier broodjes en beleg voor een ontbijt bij de tent.
Vandaag rijden we weer door een dunbevolkt gebied met weinig voorzieningen. Om 9 uur zien we het eerste café onderweg in een dorpje met de naam Stracholise. Het piepkleine café zit bijna stampvol met ongeveer 10 mannelijke klanten. Ze zitten allemaal aan halve literglazen bier en roken daarbij stevig. De potige vrouw achter de bar heeft het druk met bijvullen van de glazen. Wij houden het bij Nescafé (oplos)koffie, de enige koffie die hier geschonken wordt.
Langs een groot meer gaat de weg iets omhoog. Druivenvelden wisselen de maïs- en groenteakkers af. In een andere dorpje komen we warempel weer langs een café. Hier kunnen we kiezen tussen Turkse koffie (met prut) of cappuccino zonder drab maar met weinig smaak. Bert gaat voor de eerste en ik voor de tweede optie. Het zoontje van de eigenares speelt in het café met een bal en wordt een beetje gek gemaakt door twee stamgasten. Even later komt de oma van het kleine kind en neemt het jongetje mee de straat op. Achter het café staan konijnen in hokjes. Het duurt nog lang voor het kerstmis is.
Gisteren was het een zware dag. Vandaag hebben we in Tsjechië alleen zo nu en dan een bescheiden klim. We gaan over rechte wegen. Dit waren in de tijd van het ijzeren gordijn patrouillewegen voor langs de grens met Oostenrijk. Mikulov is de enige wat grotere plaats vandaag. Omdat het inmiddels verzengend heet is laten we deze stad links liggen en gaan verder op onze route. We komen langs de voormalige douaneplek. De huisjes staan er nog maar verder is er geen kip te zien.
In Oostenrijk zijn de wegen beter, maar we krijgen hier wel weer te maken met soms pittige klimmetjes. De enige camping die op onze kaart staat aangegeven tussen de grens en Wenen ligt in Poysdorf. Niet ver vóór dit dorp, als ik met een aardige vaart naar beneden gaat, springt er een keitje tussen de fietsband en mijn voorspatbord. Ik hoor een klap en zie even later dat het spatbord nog maar op een punt vastzit. Op de camping schroeven we het spatbord los. Deze verdwijnt in een afvalbak.
Als we ’s avonds bij de plaatselijke Italiaan aan de warme hap zitten valt op dat er veel doorgaand (vracht)verkeer door het dorp dendert.
Fietsen van Wittenberg naar Wenen. Dag 9 van Satov (SZ) naar Poysdorf (A), 95 km. Tot en met deze dag 826 km.
Dag 8. Nationale parken Tsjechië
Zondag 24 juli 2016.
De barokke stad Slavonice leeft al volop op zondag om 9 uur ’s morgens. Mensen lopen met boodschappentassen en we zien verschillende mensen met fietsen op en rond de grote markt. De koffieterrassen zijn al open. Afgelopen nacht hadden we te maken met regen en onweer. In de tent bleef het gelukkig allemaal droog. Onderweg hebben we een gesprekje met een vader en zoon uit Zwitserland die ook de Greenways van Praag naar Wenen fietsen.
Vranov nad Dyji is een toeristisch dorpje te vergelijken met Valkenburg. Er zijn veel toeristen, er is een groot kasteel op een hoog punt en er rijdt een toeristentreintje op luchtbanden door de straten. Hier gaan we voor een lunch. Op het eerste terras moeten we te lang wachten voordat er een serveerster langs komt om op te nemen. Daarom pakken we onze spullen en gaan verderop in een meer volks eettentje voor ons warme middageten.
Vandaag is het voor ons de dag van de nationale parken De omgeving is mooi, maar de fietspaden en andere weggetjes zijn op veel plaatsen zeer slecht en/of stijl. Daarom moeten we regelmatig lopen en onze fietsen voortduwen of tegenhouden. Dit al naar gelang we omhoog gaan dan wel omlaag. We hadden gepland om in Lukov op de camping te overnachten. Volgens de mevrouw achter de tap van een plaatselijk café in Lukov is deze camping echter al een paar jaar geleden gesloten. Ze verwijst naar de camping een kilometer of 10 terug in het nationale park. Dat lijkt ons geen goed idee. In Lukov zijn meerdere pensions, maar die zijn allemaal vol.
We rijden door en stuiten in de buurt van Satov op een kleine camping. Het eigenaarspaar ziet ons al aankomen. Ze zijn reuze vriendelijk en de mevrouw schenkt ongevraagd voor ons een gratis glaasje witte wijn in. Een echt gesprek lukt niet, omdat zij noch Engels noch Duits kunnen spreken.
Fietsen van Wittenberg naar Wenen. Dag 8 van Stare Mesto naar Havraniky bij Satov, 90 km. Tot en met deze dag 731 km.
Dag 7. Een jachtceremonie
Zaterdag 23 juli 2016.
Naast de camping wordt een kermis opgebouwd. Het ziet er allemaal wat simpeler uit dan bij ons in Nederland. Dirna is vandaag de eerste wat grotere plaats. Hier wordt op het centrale plein een jachtceremonie gehouden. Jagers staan, de honden aangelijnd, met hun jagershoedjes tegen de borst in een kring om de geschoten hazen heen. Deze dode dieren liggen op een bedje van kerstboomtakken. Er wordt een nogal lang gebed uitgesproken. We zien dit alles aan vanaf het terras van een café-restaurant.
Verder gaat onze tocht door een rustig dunbevolkt gebied. We pauzeren nog in de dorpen Dolni Zdar en Nova Bystrice. Bij het kasteel Landstejn staat een hele batterij auto’s van de Tsjechische televisie.
Onze camping in Stare Mesto ligt in een langlaufgebied, waar ook de biathlonsport wordt beoefend. Het heet hier weer zoals een keer eerder een cyklokemp. Er staan echter wel meer auto’s dan fietsen.
Fietsen van Wittenberg naar Wenen. Dag 7 van Skalice naar Stare Mesto, 83 km. Tot en met deze dag 641 km.
Gezien 