Maandag 21 september 2015

Een GVB-bus rijdt ons over de Schellingwouderbrug. Links zien we de Oranjesluizen, rechts is de Zeeburgertunnel. Aan de noordkant van het Buiten-IJ hier, begint vandaag onze wandeling. Er zijn hier aan beide zijden van de A10-Noord meerdere volkstuincomplexen. De tuintjes van ‘De Molen’ en de andere complexen zijn goed afgeschermd met stevige hoge hekken. Aan de bovenkant zitten er scherp uitziende punten. Verderop zien we de sky line van Ransdorp.

We wandelen de route uit ‘10 x A10’, een brochure van Stadsdeel Noord uit 2011. Bij diverse onderdoorgangen van de A10 liggen stobben of grote keien om dieren de gelegenheid te geven om van binnen de Ring naar buiten de Ring te gaan en andersom.

Daar waar we een kippenbruggetje over moeten volgens de plattegrond, is de brug afgesloten. Het wegdek is verwijderd. We moeten omlopen. No problem. We gaan verderop met een boog naar de andere kant van de brug. Daar staat op een bord dat deze brug zo’n drie weken is afgesloten en dan weer begaanbaar is voor wandelaars en fietsers. Dat weten wij nu dan ook.

We wandelen door het Buikslotermeerpark. Hier is de Ring wat wijder gemaakt dan gepland, omdat de bewoners van deze wijk protesteerden tegen het feit dat de snelweg wel erg dichtbij zou komen te liggen. Een hond komt op ons af. Hij wordt teruggeroepen door een man, die met nog zo’n 15 andere honden op stap is. Hij zal een uitlaatservice runnen.

Bij een golfcomplex nemen we plaats in het café-restaurant. Leo was hier ongeveer 15 jaar geleden met een personeelsuitje bij z’n toenmalige werkgever. We gaan onder de Nieuwe Leeuwarderweg door.

Bij een afslag van de A10 is een MacDonald gevestigd. Even verder lopen we weer op een landelijk fietspad. Ergens maakt het pad een bochtje naar links en dan weer naar rechts. Dit komt doordat een hoogspanningsmast is verzet, omdat er aan de andere kant van de sloot een uitbreidingsplannetje wordt ontwikkeld. Bij het Twiske gaan we weer naar de binnenkant van de Ring.

Afgelopen weekend werd de Dam tot Dam georganiseerd. In het westelijk deel van Amsterdam-Noord zijn de bermen van sommige fietspaden bezaaid met lege flesjes, bananenschillen en sponsen. De troep is duidelijk nog niet opgeruimd. Bij de Molenaarsweg/ Coentunnelcircuit eindigt onze wandeling. We stappen hier op een bus die ons naar Station Sloterdijk brengt.

Wandelen met prima wandelweer rond de A10-Noord met zwager Leo, 19 km.

Aken

Zaterdag 5 september 2015.

Het regent als we vanmorgen aan het ontbijt zitten. Daarom nemen we de fietstassen mee naar de garage van het hotel waar onze fietsen staan. Niet buiten maar daar hangen we ze aan de fiets. De rainlegs gaan om. Gelukkig kunnen ze na een kwartiertje weer af. Eigenlijk zouden we nog boodschappen doen bij de minisupermarkt van Waimes. Omdat we nogal uitgebreid hebben ontbeten, laten we dat maar zitten.

We hadden het plan om volgens de route van een Rondje Oost-België door het hart van het beschermd natuurgebied De Hoge Venen naar Aken te fietsen. Mede omdat de weersverwachting voor vandaag niet zo gunstig is, nemen we de makkelijke variant over de Vennbahn langs Monschau. Deze weg reden we ook op dag 1 en dag 2, maar nu dus van zuid naar noord.

Ons hotel in Aken boekten we via Booking.com. Als Joke en ik onze key card hebben gaan we naar de kamer op de vierde etage. Die blijkt al in gebruik te zijn. Op de bedden liggen allerlei kledingstukken. We kwakken de deur weer dicht en gaan op hoge poten naar beneden. Bij de receptie krijgen we een andere key card. Onze nieuwe kamer is op de begane grond. Een gezellige kamer is het niet, omdat er ook nog een stapelbed in staat. Het is eigenlijk een gezinskamer. Maar de bedden zijn goed en we hebben na een paar dagen weer een dekbed in plaats van de ouderwetse dekens in België.

’s Avonds gaan we het centrum van Aken bekijken. Er staan allerlei stalletjes met kunst en nijverheidsspulletjes. Ook bezoeken we een groot warenhuis. Ze hebben daar enorm veel boeken. Als we aan de pizza zitten bij een Italiaan, zien we mensen met paraplus langs lopen. Als het morgenochtend ook regent, gaan we misschien vanuit Aken met de trein naar huis.

Dag 4. Fietsen in Oost-België en omgeving met Joke en met Bert en Annie, 50 km.

Maastricht

Zondag 6 september 2015.

Op de Duitse televisie kijken we naar de weersverwachting. Er is meer kans op zon dan gisteren, maar ook kans op hier en daar een bui. Omdat het nu droog is, besluiten we, zoals gepland, dwars door zuidelijk Limburg naar Maastricht te fietsen. Gisterenavond zagen we bij de Dom een handwijzer die Vaals aangeeft. Vanaf dit punt volgen we de bordjes naar de Alter Vaalser Straβe.

De grens tussen Duitsland en Nederland hier bestaat uit een randje van een meter breed, waarop betonnen paaltjes staan om auto’s de doorgang te beletten. Voorbij deze grens zijn we in het oude centrum van Vaals.

Verder in oostelijk Zuid-Limburg is het aardig heuvelachtig. We komen door Vijlen en Mechelen. Bij de Zwarte Ruiter in Gulpengaan we aan de koffie. Wij zijn de enigen niet. Diverse groepen oudere mannen op racefietsen gaan hier voor een bakkie en een plas. Via dorpjes met namen als IJzeren en Bemelen, komen we uit bij Station Maastricht. Het Vrijthof en het Onze Lieve Vrouwenplein laten we voor wat ze zijn. We nemen de trein.

Dag 4. Fietsen in Oost-België en omgeving met Joke en Bert en Annie, 40 km.

Burg-Reuland

Donderdag 3 september 2015.

Van Monschau uit gaan we weer naar de Vennbahn, een prachtig aangelegd fietspad op een oude spoorbaan. Bij Sourbrodt is op de kruising met ons pad een groeten- en fruitwinkel. Hier slaan we wat fruit in. Frisdrank verkopen ze hier niet. Tweehonderd meter naar links is een bakker. We kopen er wat chocoladebroodjes.

Tot Sankt-Vith volgen wij dit rijwielpad. De stad van nog geen 10.000 inwoners in de provincie Luik is voor ons het punt waar we het bijna platte toeristische fietspad verlaten om wat kuitenbijtertjes te pakken. Het is vandaag heel redelijk weer. Bert en ik fietsen in de korte broek, maar hebben wel een jack aan.

Het hotel-restaurant in Burg-Reuland is een groot gebouw voor zo’n klein dorpje. Ze hebben een enorme eetzaal. Als je goed kijkt is er sprake van wat achterstallig onderhoud. De baas van het hotel is eerder sacherijnig dan gastvrij. Er is geen wifi in het hotel. Ook hebben we geen bereik met de mobiele telefoon.

Na een wandeling door het dorp besluiten we in ons hotel te eten. Er is verder geen keus in het dorp. Het eten is overigens prima. We zijn niet de enige eters, maar het restaurant is bij lange niet gevuld. Na het eten brengen Bert en ik nog een bezoek aan het kasteel.

Dag 2 van Fietsen in Oost-België van Monschau (D) naar Burg-Reuland (B) met Joke en met Annie en Bert, 70 km.

Waimes

Vrijdag 4 september 2015.

Na het ontbijt krijgen we de rekening van de eigenaar. Het bedrag kunnen we niet pinnen, maar moeten contant betalen. Dat is voor ons geen probleem. Ook was hij vergeten het voorschot dat ik vooraf op zijn IBAN had overgemaakt van het bedrag af te trekken. Het is vandaag nog steeds droog, maar de lucht is behoorlijk vochtig. We rijden in het dal van de Our. Dat wil niet zeggen dat je op een weggetje langs het water fietst. Het uitzicht over de omgeving is mooi.

Vandaag komen we ook weer op een fietspad, een RAVeL (*). Dit pad is niet van al te beste kwaliteit. Met een racefiets zou je zo een lekke band krijgen. Verder in de richting van Bütgenbach is het pad ineens strak geasfalteerd. Bütgenbach ligt aan een stuwmeer. Er is een camping en er staan een paar grote hotels aan de rand van het dorp. In het centrum zijn twee broodjeszaken achter elkaar dicht in verband met vakantie van de eigenaars. We vinden toch nog een zaak waar ze lekkere belegde broodjes verkopen.

We gaan weer naar de RAVeL en komen later op de Vennbahn. In Waimes, waar Frans wordt gesproken, staat ons hotel. Het is een aardig dorpje. We dachten dat het een gat zou zijn zonder enige voorziening. Er is een kleine supermarkt, een restaurant en een bakker met een koffie- en theehoek. Ook is er een VVV. Die is echter dicht. Nadat we ons bij het hotel hebben aangemeld en hebben opgefrist gaan we naar de tearoom bij de bakker. Wagens met houten palen rijden voorbij. Veel auto’s pikken een stukje van het trottoir mee als ze afslaan aan de overkant.

De mevrouw van ons hotel is erg vriendelijk en spreekt ook Nederlands. We besluiten in het hotel te gaan eten. We zijn de enige vier gasten, zowel van het hotel als van het restaurant.

Dag 3 van Fietsen in Oost-België met Joke en met Annie en Bert, van Burg-Reuland (B) naar Waimes (B), 54 km.

(*) RAVeL staat voor Résau Autonome de Voises Lentes. Het is te vergelijken met de LF-routes in Nederland.

Woensdag 2 september 2015.

Als ik ‘s morgens de fiets buiten zet, voel ik iets aanlopen. Wat er aan scheelt, kan ik niet plaatsen. Gisterenavond pompte ik de banden nog even bij. Zou dat het zijn? Als ik wat lucht uit mijn voorband laat lopen blijft het euvel. Bert en Annie komen zoals afgesproken langs bij ons voordat we naar Station Sassenheim fietsen. Bert, die een stuk technischer is dan ik, constateert dat de plastic aanhechting van het spatbord tegen het loopvlak van mijn band schuurt. Dat is snel te verhelpen.

De treinreis verloopt voorspoedig. In Heerlen hebben we ongeveer een half uur overstaptijd. Het kopen van Duitse kaartjes voor de Euroregiotrein kost wat moeite, maar ook dat lukt. We hebben nog even tijd om koffie te drinken in een café vlak bij het station.

In de Duitse boemel naar Aken is het niet druk. Een jonge vrouw met sportieve fiets en weinig bagage gaat ook de Vennbahn  fietsen. We komen haar later onderweg naar Monschau nog een keer tegen. De conducteur heeft een stukje van een huishoudelijk meetlint (een ‘centimeter’) uit het borstvakje van zijn uniform hangen. Hij is een ‘oude stomp’. Nog 120 dagen dan gaat hij met pensioen.

Op de Vennbahn, een rijwielpad aangelegd op een vroegere spoorbaan, fietsen we het ene moment in Duitsland om even later weer in België te fietsen. Aan beide zijden van de grens wordt hier Duits gesproken.

Om in Monschau te komen moeten we vanaf de Vennbahn een stuk naar beneden. Het is hier niet prettig fietsen. Naast dat het nogal steil is hebben we te maken met hobbels en kuilen.

Het is best aardig om nog eens in dit erg toeristische stadje rond te lopen. Het zal overdag hartje zomer wel drukker zijn dan nu. Overal staan vuilnisbakken en afvalzaken opgestapeld. Morgenochtend wordt het vuil opgehaald.

Dag 1 van fietsen in Oost-België met Joke en met Bert en Annie, 40 km. 

Vrijdag 21 augustus 2015.

Zo nu en dan wandel ik samen met zwager Leo een etappe van het Hollands Kustpad. In de periode 2007-2008 wandelde ik het hele kustpad al eens eerder in etappes.

Net als in januari 2008 beginnen we vandaag in Callantsoog en eindigen in Den Helder. Het eerste stuk naar Groote Keeten is een poldergebied met meerdere campings. Dan gaat het een groot stuk, als je naar de kaart kijkt, rechttoe-rechtaan. In de praktijk is het helemaal niet saai. We wandelen door mooie duinlandschappen, maar steeds niet ver weg van de N502 naar Den Helder. Meestal zie je de weg niet. In die gevallen dat we de weg wel zien, hebben we een weids uitzicht over de polder achter de duinen.

Veel horeca komen we vandaag niet tegen. Dat mag ons niet deren. We hebben brood, koffie en fris mee. Het is vandaag prima weer.

Tussen Huisduinen en Den Helder is geen zandstrand, maar een asfaltdijk. Boven op die dijk is met witte lijnen een fietspad aangegeven Net voor het punt waar de dijk afbuigt naar het oosten worden windaangedreven voertuigen getest. Er zijn wetenschappers en studenten van de TU-Delft en van een aantal andere universiteiten in Duitsland en Denemarken.

De wagentjes rijden tegen de wind in en proberen zoveel mogelijk wind te vangen met de grote propellers achterop de voertuigen.

Den Helder is geen stad, waar je geweest moet zijn. We pikken nog even een terrasje voordat we de trein terug naar de Bollenstreek nemen.

Wandelen met zwager Leo van Callantsoog naar Den Helder, 22 km.

Donderdag, 13 augustus 2015.

Daar waar de route linksaf gaat over een smalle brug en verder over een pad naar Sint-Jacobiparochie, kunnen we het pad niet op omdat een stevig tijdelijk hek ons de doorgang verhindert. In plaats van deze Griene Dyk te nemen rijden we door tot de volgende afslag linksaf. Na zo’n 500 meter komen we op het erf van een boerderij. Twee honden begroeten ons met stevig geblaf en kwispelende staarten. Goed volk.

Het lijkt alsof we een doodlopende weg zijn ingereden. Na de schuren loopt de weg toch door. Wat we nu nog niet kunnen zien is dat het asfalt een stuk verder ophoudt en uitkomt op een grasveld/ een weide. We besluiten niet terug te gaan maar over het gras te fietsen. We kunnen altijd nog terug. Verder komen we uit bij een hekje wat de grasvlakte scheidt van een doorgaand pad. Met enige moeite tillen we de fietsen over de bescheiden afrastering. We zijn weer op de route.

Harlingen doet levendig aan. Het heeft wel iets weg van Muiden, waar ik vorige week was met Joke. Boten, bruggen, mensen op straat en op terrassen, winkels en andere bedrijvigheid. Na koffie en een broodje gaan we door over de dijk richting de Afsluitdijk. Hier is het zaak zo links mogelijk te blijven fietsen, omdat de dijk schuin afloopt en er rijkelijk split is gestrooid.

De Afsluitdijk zelf is een eitje met een stevige noordooster wind in de rug.

Na Den Oever komen we op het eiland Wieringen. Een paar jaar geleden maakte ik hier een wandeling met zwager Leo. Menig Nederlander kent dit stukje Holland niet met verspreid liggende kleinschalige boerderijen en kleine dorpjes. Hippolytushoef is de grootste plaats hier.

Via Anna Paulowna en Oudesluis steken we Noord-Holland dwars over. We rijden een stuk door een heuvelachtig duingebied over grindweggetjes en komen daarna in Petten aan. In Schoorl zetten we onze tentjes neer op de camping. Er wordt slecht weer verwacht voor de komende nacht.

Van Oudebildtdijk naar Schoorl, 126 km fietsen met broer Piet. Het is een onderdeel van Rondje Nederland

Woensdag 12 augustus 2015.

Ezinge is een wierdedorp. Wierde is een ander woord voor terp. Als we hier ’s morgens zijn komt er juist een vuilnisauto de smalle dorpsstraat inrijden. Piet en ik zetten onze fietsen zo dicht mogelijk tegen de kant. De kippen die op de rijbaan lopen zijn waarschijnlijk wel bekend met het feit dat er zo nu en dan auto’s door de straat rijden. Ze laten zich niet plat rijden. Bij de dorpskerk staat een bord met uitleg over de wierde. Deze was er al ver voor onze jaartelling. Hij is een aantal keren opgehoogd. Grote delen zijn later in de loop van de jaren weer afgegraven om de grond als mest of bodemverbeteraar te kunnen verkopen.

Onderweg op een smal pad komen we een ploeg grond- en kabelwerkers tegen. De mannen zijn bezig met de aanleg van 80 km glasvezel van Drenthe via de provincie Groningen naar Friesland. We kunnen nog maar net langs hun materieel en wagens.

Electra is een gehucht in de gemeente Zuidhorn, gelegen op een kunstmatig schiereiland aan de zuidkant vaan het Reitdiep. Hier werd rond 1920 het gemaal De Waterwolf gebouwd voor de bemaling van bijna 100.000 ha land in de provincies Drenthe en Groningen. Dit gemaal was het eerste gemaal dat elektrisch werd aangedreven. In 1978 zijn de elektrische motoren vervangen voor dieselmotoren.

Het natuurgebied Lauwersmeer ligt op de grens van de provincies Groningen en Friesland. Het Gronings deel, Marnewaard, is een erg rustig gebied. Hier woont geen mens. Alleen is er een militair complex en een stukje van de weg af een café-restaurant. Dit horecagebeuren heeft vandaag nog geen enkele klant gezien, als wij hier vragen of we een koffie kunnen bestellen. De baas klaagt dat zijn restaurant moeilijk is te zien vanaf de doorgaande weg. Er is inmiddels vorige week een nieuwe betonnen voet gemaakt voor een vlaggenmast.

Lauwersoog is een haven, van waaruit de boot naar Schiermonnikoog vaart. Van hieruit kom je op een afsluitdijk, die er voor zorgde dat de Lauwerszee het Lauwersmeer werd. Paesens en Moddergat waren vissersdorpjes totdat het riviertje dat hier uitmondde in de Waddenzee dichtslibde. Nu is er een wadloopcentrum.

Onze tentje zetten we op de minicamping in Oudebildtdijk voor een haag uit de wind. Martien, de eigenaar van deze camping, komt uit een boerengeslacht, heeft een paar geiten, maar houdt zich verder niet bezig met akkerbouw en veeteelt.

Voor onze warme hap gaan we terug naar het dorp Oudebildtzijl in eetcafé ‘Het Graauwe Paard’. Als je hier wilt biljarten moet je guldens in de klok gooien. Deze guldens kan je kopen aan de bar van het café.

Van Aduarderzijl naar Oudebildtdijk, 88 km fietsen met broer Piet. Het is een onderdeel van Rondje Nederland

Dinsdag 11 augustus 2015.

Borgen is bekend om zijn hunebedden. Aan de rand van het dorp nuttigen wij ons ontbijt bij een theetuin, waar op dit uur nog geen thee wordt geschonken. We eten vers brood, wat we zo-even hebben gekocht op de weekmarkt hier. Als beleg hebben we banaan van de groenteman van de markt. De kaasboer kon ons alleen stukken kaas verkopen maar geen plakken. Vandaar.

Vijf km verder ligt Gasselte. Hier is een enorm pannenkoekenrestaurant. De eigenares is aan het stofzuigen. Hoewel ze officieel nog niet open zijn, wil deze dame voor ons wel twee kopjes koffie zetten en een tafeltje droogmaken. Tegenover het restaurant staat een beeld van een mevrouw met een fiets. Dit is gemaakt ter herinnering aan een legendarische koopvrouw, die op haar fiets in Gasselte en de omliggende gemeenten garen, band, jarretels e.d. verkocht. Ze woonde alleen in een woonwagen bij het dorp. Haar man was opgenomen in een inrichting en haar kind werd opgevoed door haar zus. Ze ging ‘ter kerke’ in het dorp waar ze de komende week zou gaan venten. Dan wisten de dorpelingen dat ze eraan kwam.

Onderweg zien we bij cafés en eethuisjes overal wespenvangers van het soort dat je bij winkels als Blokker kan kopen, maar ook exemplaren gemaakt van plastic wegwerpflesjes.

Assen laten we letterlijk en figuurlijk links liggen. Wel doen we de stad Groningen aan. Piet schaft hier een nieuw luchtmatras aan voor in zijn tent. Hij lag de afgelopen nacht toch wel erg hard op het dunne laagje schuimplastic. Hartje stad, Grote Markt en omgeving, is gezellig druk. Het is introductieweek voor de eerstejaarsstudenten van Groningen. Als je een paar dagen door bossen, langs akkers en kleine dorpjes fietst, doet een grote levendige stad snel stressvol aan. Daarom gaan we na een drankje op het terras van De Drie Gezusters weer rap op weg.

In Aduarderzijl is een minicamping. In het dorp zelf is weinig tot niets te doen. Bij de camping is een ‘Rustpunt.nu’, een veer naar een dorp verderop en je kunt er kano’s huren. Na een heerlijke douche gaan voor het avondeten naar Garnwerd, drie kilometer terug. We hadden onderweg al gezien dat hier een eetcafé aan het water is. Wij kiezen voor een plek op het buitenterras, terwijl het binnen in het café al bijna helemaal vol is. Ze doen hier goede zaken. Als we besluiten op te stappen zien we twee wandelaars met rugzakken. Ze vragen bij het eetcafé of ze hier (budget) kunnen slapen. Ze zijn bezig met het Pieterpad. Helaas voor hen heeft het eetcafé geen kamers. Ze gaan het verder proberen bij de oude pastorie in het dorp.

Van Borger via Groningen-stad, naar Aduarderzijl, 80 km fietsen. Onderdeel van Rondje Nederland.

Maandag 10 augustus 2015.

In het stroomgebied van de Overijsselse Vecht liggen dorpjes met rieten kappen en zwart geteerd hout. De plaatsjes worden aangeduid als beschermd dorpsgezicht. De gehuchten hebben namen als Junne en Beerse. Een bewoner legt ons uit dat er vroeger in plaats van riet ook wel goedkoper stro werd gebruikt om de woningen tegen weer en wind te beschermen. Dat was arbeidsintensief. Hij zegt: ‘De boeren hadden geen gebrek aan tijd, maar wel aan geld’.

We brengen een bezoek aan het centrum van Hardenberg. Wat opvalt, is dat er veel toeristen hier rondhangen. Als wij koffie drinken bij de bakker staan onze fietsen aan de overkant tegen de pui van het Chinese restaurant dat sinds januari is gesloten. Echt indrukwekkend is dit dorp niet. We gaan weer verder.

In Coevorden komen we langs ‘Vlotburg’, een nepkasteel gebouwd op een schip. Het is er vandaag erg rustig. Op andere tijden zal het open zijn voor kinderen, die dit riddergebeuren willen bezoeken. Verder komen we twee mensen tegen die met een ezel het Pieterpad wandelen. Ze zijn net bezig om de mest weg te scheppen, die de ezel hier aan de rand van de weg had gedeponeerd. Ik mag een foto nemen, maar graag alleen van de ezel.

We fietsen een stuk door bossen en langs heidevelden. In Emmen wordt een nieuwe dierentuin gebouwd. Het oude Noorden Dierenpark sluit eind van dit jaar. Ook tussen Emmen en Borger gaat de route door bossen. In Borger, het dorp met de grootste hunebed van Nederland, zetten we onze tent op bij een enorm kampeerterrein van Roompot.

Van Ommen via Emmen naar Borger, 95 km fietsen met broer Piet. Onderdeel van Rondje Nederland.