Woensdag 15 april 2015.

Hanzestad Tiel ligt ingeklemd tussen de Waal, de Linge en het Amsterdam-Rijnkanaal. Dit rivierengebied wordt de Betuwe genoemd. Bij Tiel en Betuwe denk je aan Flipje en fruitbomen. Wij willen graag de appel- en perenbomen in bloei zien staan. Vooraf hadden we al op internet gezien dat het hiervoor eigenlijk nog een beetje vroeg in het seizoen is.

De auto parkeren we op de Waalkade. Ook hier moet je nu betalen om je auto er te mogen laten staan. Met de app van Park Mobile is dat lekker makkelijk. Thuis vond ik een route met knooppunten via de site van Fietsen123. In Tiel is het even zoeken naar een eerste knooppuntbordje. Op de Markt staan er geen en ook niet bij het treinstation. De mevrouw van het restaurant, dat nu gevestigd is in het voormalige stationsgebouw, weet ons wel aan te geven welke kant we het beste op kunnen fietsen om richting Echteld en Ochten te gaan, waarbij we onderweg wel knooppunten zullen aantreffen. In de buurt van het Van der Valk hotel vlak bij de snelweg komen we de eerste bordjes tegen.

Bloesem zien we, zoals verwacht, niet veel. Wat opvalt is dat er hier erg veel boomkwekerijen zijn. Van die bomen die je vooral voor de sier in de tuin zet. Het is druk bij Eethuis De Veerstoep in Ochten. Deze frietzaak heeft een zonnig terras met uitzicht op de Waal. Tot hier hebben we de wind mee. Voorbij Kesteren hebben we tegenwind. Dat bij prachtig zonnig weer.

Ergens rijden we nog even verkeerd omdat we een knooppuntenbordje bij een spoorwegovergang niet opmerken. Na een extra lus fietsen we een stukje terug om weer goed uit te komen. Er ligt een groot golfterrein evenwijdig aan het Amsterdam-Rijnkanaal. Hier in de buurt zien we vrachtwagens af- en aanrijden om zand te storten in een boot op het kanaal.

In Tiel duiken we nog even een terras op op het horecapleintje. Wat een heerlijk zomerweer vandaag. Onderweg met de auto naar huis gaan we voor het avondmaal naar het grootste restaurant van Breukelen. Ze hebben hier een mooi buitenterras met aan de ene kant uitzicht op de spoorbaan en aan de andere kant uitzicht op de snelweg. Toch zit je hier prima.

Donderdag 9 april 2015.

Nog niet alle cafés en restaurants van Breukelen zijn op dit uur van de dag al open. Piet en ik genieten in dit dorp op het terras van een koffiezaakje aan het horecaplein al van de ochtendzon. Langs de Vecht staan luxe landhuizen met priëlen.

Met de klok mee rond de stad Utrecht fietsen we door het waterrijke gebied van Loosdrecht. Ten zuiden van Hilversum steken we een heideveld dwars over. Daarna volgen Hollandse Rading, Bilthoven en De Bilt. Afwisselend zien we bossen, landerijen en dorpen.

We komen over het Universitair Centrum van Utrecht, De Uithof. Studenten steken op hun fietsen over zonder altijd naar links en rechts te kijken. Een beetje opletten dus. Ook bij theetuin Rhijnauwen bij Bunnik aan de Kromme Rijn doen ze vandaag goede zaken.  We kruizen vandaag veel snelwegen, meestal gaan we er onderdoor. Soms gaan we erover heen. Bij Fort Vechten zijn we aan de andere kant van de A12. Het lijkt vandaag ook wel een beetje een fortenroute, we komen er heel wat tegen.

Voorbij Houten nemen we de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal. We komen door het gezellige dorp Jutphaas en daarna langs de randen van Nieuwegein. In de buut van Montfoort en Harmelen fietsen we door een echt Hollands polderlandschap. Door Haarzuilens met Kasteel De Haar gaan we niet, maar we fietsen wel over de Hollandse Kade. Er is veel hout gekapt langs het smalle fietspad. Het weerhoudt zwanen niet om er een nest te bouwen.

In Kockengen vertel ik Piet dat ik een paar jaar geleden hier met Bert schuilde voor een flinke regenbui, in een restaurantje waar mensen met een beperking werken.

Voor de tweede keer vandaag fietsen we over het Amsterdam-Rijnkanaal. Nu zijn we weer in Breukelen, waar we vanmorgen onze fietsrit startten.

Fietsen met broer Piet van Breukelen naar Breukelen met de klok mee om de stad Utrecht, 88 km.

Maandag 30 maart 2015.

Bus 310 van Arriva zet ons af bij bushalte Ravelijnstraat in Steenbergen. Hier vlakbij is een Jumbo en rotonde. Wij vragen een voorbijgaande fietser welke kant we op moeten naar de Markt. De man wijst ons de weg maar zegt erbij dat daar vandaag geen markt is. Dat hadden we ook niet verwacht. Wij komen om te wandelen.

Al snel lopen we langs de Ligne richting de Westlandse kassen. Laten wij nu altijd gedacht hebben dat het Westland bij Den Haag lag. De kassen hebben kolossale afmetingen. Auto’s met Poolse nummerplaten staan op de parkeerterreinen bij de ingangen van de bedrijven. De beschrijving van de route geeft aan dat de weg waarop wij lopen, de Zoekweg, de Stierenweg gaat kruizen. Juist op dat punt houdt de Zoekweg echter op. Hier loopt de eind 2014 geopende nieuwe A4. Daar hadden we even niet aan gedacht.

Aan de buitenkant van de geluidswal loopt een nieuwe zandpad. We kiezen ervoor om dat pad te volgen. We moeten wel even over een hek klimmen. We komen later bij Klutsdorp uit, terwijl het onze bedoeling was om in Lepelstraat te komen. We zien  een bord met daarop het stratenplan van Lepelstraat en omgeving. Wij besluiten een alternatieve route te nemen richting De Oude Molen. Daar aan de rand van Halsteren komen we weer op ‘de’ route.

Van het Fort de Roovere zijn alleen nog aarden wallen over. Via de Grote Melanen en de Kleine Melanen lopen we Bergen op Zoom binnen. Bij één van de terrassen zitten verschillende mensen onder een zonnescherm te genieten van de zon. Ook wij schuiven daar aan. Al snel merken we waarom het hier lekker warm is. De sraalkacheltjes aan de onderkant van het zonnescherm geven aardig wat hitte af.

In Natuurgebied De Moolenbeekvallei zouden grote grazers lopen. Wij zien ze niet, wel ganzen en schapen. Verder in de buurt van boerderij Hildernisse loopt een man met zijn kleinzoon. Hij vertelt ons dat de kleine jongen in Dordrecht woont en hier vlakbij waar de man woont nog nooit op de zandweggetjes heeft gelopen. Het ventje wil graag met zijn rubberlaarzen in de plassen lopen. Zijn opa vraagt zich af of deze plassen niet te diep zijn voor zijn laarsjes.

Voorbij de A58 zijn we in Woensdrecht. We gaan de Brabantse wal weer op. Hier was ik afgelopen zomer op de fiets samen met broer Piet. Hoogerheide, gemeente Woensdrecht, is groter dan het dorp Woensdrecht. Er is een Albert Heijn en er zijn bushaltes. We stappen op de bus voor onze terugweg naar huis.

Wandelen met zwager Leo van Steenbergen naar Hoogerheide, 28 km. De wandeling maakt deel uit van Jacobswegen in Nederland.

Vrijdag 6 maart 2015.

In het ‘Zeehuis’ in Bergen aan Zee, een soort jeugdherberg voor volwassenen van de Nivon, kopen we kaartjes voor het Noord-Hollands duingebied. ‘Je mag hier pinnen’, zegt de mevrouw aan de balie. ‘De penningmeester wil graag dat er zoveel mogelijk wordt gepind’. Zowel in het Zeehuis, als in de tuin rond het huis, zijn vrijwilligers op leeftijd bezig.

Nu dat we hier toch zijn, laten we de auto achter op het privéparkeerterrein van het ‘Zeehuis’. In alle straten van Bergen aan Zee is het vanaf 1 maart ‘betaald parkeren’.

Niet veel later lopen we in de duinen. We komen langs een bank met de tekst ‘Deze bank is neergezet op zijn favoriete plek. Een fijne herinnering aan Frans van Dusschoten’.

Een stukje voorbij een oude grenspaal lopen we op de Uilenvangersweg. We praten over de Oehoe van Purmerend. Rond twaalf uur zijn we vlak bij Schoorl. We verlaten de route met de wit-rode aanduidingen, om het centrum van Schoorl te bezoeken. Een BN-er, Ron B, zegt ons vriendelijk gedag als we in de winkelstraat van dit dorp lopen.

Met uitzicht op het Speelduin gaan we aan de koffie. De vriendelijke serveerster legt ons uit hoe we het beste weer op onze wandelroute door de duinen kunnen komen.  De duinen bij Schoorl zijn niet alleen breed maar ook behoorlijk hoog. We lopen door een gebied dat een aantal jaren geleden door een bosbrand werd getroffen. Veel stammen van dennenbomen zijn nog steeds zwartgeblakerd, voor zover ze niet het loodje hebben gelegd.

De route voert ook nog even door het dorp Groet. We komen langs het kerkje uit 1575. In de negende eeuw stond hier al een kerkje, dat deel uitmaakte van het Bisdom Utrecht. Hierna gaat de route nog een stukje door de Hooge Nol om daarna in het gehucht Hargen uit te komen. Het is gedaan met het duingebied. Hier is de Hondsbosche Slaperdijk. Aan de voet van de dijk is het behoorlijk drassig. Bovenop is het droog met wind in de rug. Ook de zon komt nu zo nu en dan te voorschijn.

Ongeveer een kilometer lopen we op de Hondsbosche Zeewering, vlak bij zee. In het kader van de kustversterking is er een duinenrij voor deze dijk opgespoten. Ze zijn bezig met de laatste werkzaamheden. Het centrum van Petten is ons eindpunt.

Wandelen met broer Piet en zwager Leo van Bergen aan Zee naar Petten, 22 km.

Vrijdag 27 februari 2015.

Met de auto onderweg hierin zien we veel bordjes die waarschuwen voor de paddentrek. Rond deze tijd kan de paddenwandeling vanuit het duin naar de achterliggende polders beginnen. Bij restaurant Johanna’s Hof en Bezoekerscentrum De Hoep aan de Zeeweg in Bakkum begint onze wandeling.

Lopend in de duinen richting Egmond zien we ergens een dode pad. Die heeft het dus niet overleefd. Misschien is het nog te koud. Waarschijnlijk zal het niet land duren dat zijn koude lichaam door een vogel wordt opgegeten. Later komen we op ons pad nog een pad tegen, life and kicking. Met de bekende paddensprongetjes zorgt hij dat hij snel van het pad af is. Als hij op een ondergrond met camouflagekleuren is aangeland, houdt hij zich zo stil mogelijk. Het dier denkt dat we hem daarom niet meer zien. We laten hem in die waan.

Het is lekker druk in Egmond aan Zee. Hotel Zuiderduin en de kleinere hotels doen goede zaken in de voorjaarsvakantie? Of zijn het vooral dagjesmensen die genieten van het uitzonderlijk mooie weer van vandaag? Niet alleen in het dorp maar ook op het strand zijn we lang niet de enigen. Zo’n drie kilometer verder gaan we een uitdagende bult over om aan de andere kant een groots uitzicht te hebben op het duingebied ter hoogte van Het Woud.

We eindigen onze wandeling voor vandaag op de Zeeweg in Bergen aan Zee. Voor we met de auto vertrekken genieten we op een stenen bank rond ‘Jonas in de Walvis’ in de zon nog even van onze meegenomen appel en de laatste slokken koffie uit de thermoskannen.

Wandelen met Margo, Leo en Piet van Bakkum naar Bergen aan Zee, 17 km. Deze tocht is een onderdeel van het Hollands Kustpad.

Dinsdag 17 februari 2015.

Het Noordzeekanaal

Het Noordzeekanaal uit 1876 loopt dwars door de gemeente Velsen. Oud-Velsen, een onderdeel van Velsen-Zuid, bestaat uit een paar straatjes en is een beschermd dorpsgezicht. Het is het hart van het oorspronkelijke dorp. Door een aantal verbredingen van het Noordzeekanaal is er in de loop van de tijd het een en ander afgeknabbeld van de dorpskern.

Naar de overkant 

Auto’s en treinen, van zuid naar noord of omgekeerd, gaan hier door de Velsertunnel. Tegenwoordig gaan ook veel auto’s door de iets naar het oosten gelegen Wijkertunnel. Wandelaars en fietsers zijn aangewezen op de pont of de sluizen. Wij nemen de pont. Twee kolossale vrachtauto’s moeten een grote bocht nemen om goed op het vaartuig te komen. Wij komen net aanlopen en zijn de laatste passagiers voor de vaart naar de Hoogovenkant van het kanaal.

Staalfabrieken

Tata Steel, voorheen Corus, voorheen Hoogovens IJmuiden. Het is hier niet het mooiste stukje Nederland. Daarbij komt nog dat het weer licht druilerig is. Een lange trein met rollen staal komt aanrijden als we net de overweg zijn gepasseerd. Het Park Westerhout oogt als een behoorlijk bos. Als je op de kaart kijkt zie je dat het een bescheiden parkje is ingeklemd tussen Beverwijk en Velsen-Noord. De weg naar Wijk aan Zee is aan weerskanten voorzien van een groene zone. Daarachter liggen de grote terreinen van de staalgigant.

Het Paasduin bij Wijk aan Zee

Via een duingebied in eigendom van Tata Steel komen we op het Paasduin. Van hieraf kijk je zo bovenop het dorp Wijk aan Zee. Het dorp heeft nog een grote dorpsweide. Even later lopen we het duingebied naar Castricum binnen. Nog even een kaartje kopen. De betaalautomaat aan de Meeuwenlaan accepteert onze pinbetaling. Daarna verschijnt op het schermpje van het apparaat een tekst die aangeeft dat de automaat niet goed werkt. Gevraagd wordt een bepaald telefoonnummer te bellen.

Dat laatste vinden we te veel van het goede. We gaan zonder geldige toegangsbewijzen verder op stap over vooral zandpaden. In tegenstelling tot de Amsterdamse Waterleidingduinen hebben veel wegen een naam, die ook wordt weergegeven op grote stenen bij kruispunten.

Zonnig weer in rustig duingebied

Het weer wordt steeds beter. De zon gaat schijnen. Bij een meertje zitten we een broodje te eten op een zandvlakte met uitzicht op een kudde hier uitgezette paarden. We lopen nu door een duingebied wat verder weg van de dorpen. Het is daarom hier lekker rustig. Op en rond het zweefvliegtuig zijn er deze tijd van het jaar geen activiteiten.

Bij het bezoekerscentrum van de PWN en restaurant Johanna’s Hof aan de Zeeweg van Castricum eindigt voor Leo en mij onze wandeling van vandaag. Piet is er vandaag niet bij. Die is een weekje in het buitenland.

Wandelen van Velsen-Zuid naar Castricum, 21 km. Dit is een onderdeel van het Hollands Kustpad.

Als u wilt reageren op dit bericht, dan kan dat door hierboven onder de titel te drukken op Reageren.