Donderdag 22 oktober 2015.

‘Jullie zijn de eerste koffiedrinkers deze week. En vorige week kwam er ook niemand langs’, krijgen we te horen. Het schoolbord staat niet uit in de tuin van de 90-jarige mevrouw Annie Mostert bij De Machine aan het Naardermeer. Piet en ik maakten een praatje met de buurman van mevrouw Mostert, de man die een taxibedrijf heeft. Hij zei dat we best even kunnen aanbellen bij zijn buuf. Terwijl we hier stonden, zagen we door een raam mevrouw Mostert onze kant op kijken. Ik maakte een koffiedrinkgebaar en ze wenkte dat we welkom zijn.

De bekende verhalen hoeft ze ons niet meer te vertellen. Die kennen we al. Daarom worden we bijgepraat over andere zaken. Bijvoorbeeld over dat ze mutsen breidt voor Roemenië. De wol die ze nodig heeft koopt een kennis van haar bij de Action. Nog niet zo lang geleden is ze weer op tv geweest, nu bij TV-Noord-Holland. Het was in een programma over Natuurmonumenten. Onlangs is ze gevallen en nu heeft ze nogal wat last van haar onderrug. De dokter zou gezegd hebben; ‘Ga lekker op bed liggen’. Dat vindt ze niet zo’n goed idee.

Vandaag is het niet het meest ideale weer voor een rondje Naardermeer. De grond is op sommige plaatsen drassig en het gras is overal drijfnat. Onze dichte hoge wandelschoenen komen van pas. Het is daarom niet druk met wandelaars, maar toch komen we twee dames tegen die een deel van het Westerborkpad wandelen. Ze begonnen in Amsterdam en wandelen een dag of vijf achterelkaar en overnachten bij Vrienden-op-de-fietsadressen. We kunnen ze niet overhalen om ook bij mevrouw Mostert koffie te gaan drinken.

Via een zijpad nemen we een kijkje bij een vogelobservatiehut. Het zijn hier vandaag niet veel vogels, al komen we zo nu en dan groepen ganzen tegen. Ook zijn er heel wat zwanen en eenden hier en daar onderweg.

Bij Fort Uitermeer – nu zijn we in de gemeente Weesp – is er sinds een paar jaar een mooi paviljoen. Als wij hier zijn komt er een stoet bruiloftgangers binnen. Ze moeten in hun nette kledij over houten vlonders lopen, omdat het terras een paar centimeter onder water staat.

We waren gestart bij Station Naarden-Bussum. Bij hetzelfde station eindigen we onze dagtocht.

Rondje Naardermeer wandelen met broer Piet, 19 km.

Maandag 12 oktober 2015.

We wandelen langs grote huizen met fraaie serres. Na een warme kop chocolademelk bij Grand-café Schoonoord in Oosterbeek gaan we een landgoedpark in. In landgoed Hemelse Berg staan bijzondere en vooral ook grote bomen. Er zijn bosbeekjes en watervalletjes.

De steenrijke Johannes Kneppelhout, 1814-1885, kocht landgoed Hemelse Berg in 1847 en ging hier vanaf 1851 permanent wonen. Kneppelhout studeerde als jongeman aan het gerenommeerde instituut Noorthey te Veur en daarna rechten in Leiden, zonder deze opleiding af te maken. Hij schreef verhalen onder het pseudoniem Klikspaan.

Hij trouwde in 1845 met zijn achternicht Martha van Braam. Het huwelijk bleef kinderloos. Kneppelhout ging vanaf 1851 permanent op de Hemelse Berg wonen. Hij reisde veel en schreef ook reisverhalen. Ook had hij belangstelling voor kunst en steunde arm talent. Kneppelhout deed ook veel voor de bevolking van Renkum en Oosterbeek. Als dank is door de bevolking een gedenknaald voor het echtpaar opgericht. Het kasteel van het landgoed doorstond de tweede wereldoorlog niet.

Verder lopen we in Heveadorp langs voormalige arbeiderswoningen van de fietsenbandenfabriek Hevea. De bewoners vormden een hechte gemeenschap en hadden een goede relatie met de directie van de fabriek. Om 22 uur werd het licht van de woningen door de vrouw van de directeur uitgeschakeld. De bewoners moesten op tijd naar bed om de volgende dag weer fit aan de slag te kunnen. Later werd het merk overgenomen door Vredestein. Na de tweede wereldoorlog werd de productie gestaakt in verband met gebrek aan grondstoffen en werknemers.

In de uiterwaarden van de Nederrijn is een camping. Het restaurant van de camping, genaamd Cantine, is open tot eind oktober, maar is vandaag dicht omdat ze iedere maandag hun rustdag hebben. Ons maakt het niet veel uit, want we hebben brood en koffie mee in de rugtas.

Na Mariëndaal, een landgoed aan de rand van Arnhem met sterk glooiende paden, gaan we door Lombok, een wijk met kleine woningen, die hier vanaf 1893 werden gebouwd voor spoorwegarbeiders en hun gezinnen. Ook gevangenispersoneel van de koepelgevangenis uit 1882 aan de rand van de wijk, kwam hier te wonen.

De nieuwbouw van Station Arnhem is nog niet helemaal gereed. Ook wordt er nog gewerkt aan de bestrating voor het station. Wij nemen de trein richting Utrecht. Niet ver voor Station De Klomp horen we een raar geluid. De trein is over een fiets gereden. Na een inspectie aan de trein wordt de treinreis voortgezet. Afgelopen donderdag hadden Leo en ik vertraging omdat er een hond was aangereden bij Station Muiderpoort. Volgende keer blaadjes op de rails of vierkante wielen?

Joke en ik liepen de NS-wandeling Hemelse Berg van 16 km van Station Oosterbeek via Heveadorp, de uitwaarden en Mariëndaal naar Station Arnhem. Een aanrader.

Donderdag 8 oktober 2015.

Van Sittard naar Maastricht gaan we met een NS- bus. De trein gaat namelijk niet verder ‘in verband met wateroverlast’. Voor dat we vanmorgen van huis gingen had ik het al op internet gezien. Nu nog even een bakkie bij een café tegenover Station Maastricht en dan op pad richting Vrijthof, langs het stadhuis, de oude Spinhxgebouwen en de historische haven de stad uit naar het noorden.

Daar waar het Zuid-Willemskanaal begint zijn we bijna in Belgisch Limburg. Smeermaas is hier het eerste dorp. Rekem, het volgende dorp, zou ooit uitgeroepen zijn als mooiste dorp van Vlaanderen.  Midden in het dorp staat een oud kasteel. Hier in de Belgische dorpen komen veel hemelwaterafvoeren (regenpijpen) uit op het trottoir in plaats van dat ze de grond in gaan naar de riolering. Ook de bouwstijl is duidelijk anders dan in Nederland en in plaats van een voetpad zijn er dikwijls grindranden voor de percelen, waar auto’s kunnen worden geparkeerd.

We komen door het natuurgebied Hochter Bampd. Het ligt ingeklemd tussen de Maas en de Zuid-Willemsvaart. Volgens de borden zouden hier galloway runderen en prezwalski paarden lopen. Wij komen ze niet tegen. Of ze hebben zich verstopt of ze inmiddels naar de slager gebracht. We komen door een tuinbouwgebied. Frambozenplanten staan in potten onder een gigantisch afdak van plastic.

Maasmechelen heeft een historisch gemeentehuis. Hier voorlangs loopt de Heirstraat een eeuwenoude weg. Hij stamt uit de Romeinse tijd, 2000-1000 voor Christus. Bij de Zuid-Willemsvaart is de Heirstraat een fiets-voetgangerstunnel over het water. We lopen over een hoge dijk, een kapel met de naam Onze Lieve Vrouw van Overwinning staat in een gehucht. Bij Berg aan de Maas steken we per pontveer de Maas over. We zijn weer in Nederland.

De bushaltepaal is ingepakt met een stuk rood plastic, waarop staat dat de halte tijdelijk is opgeheven. Gelukkig gaat dit pas morgen in. De bus komt wel maar ongeveer een kwartier te laat. Wij zijn de enige passagiers. Op Station Sittard kunnen we nog net mee in de trein naar Schiphol.

Een etappe van het Maaspad wandelen met zwager Leo van Maastricht naar Berg aan de Maas, 26 km.

Donderdag 1 oktober 2015.

We zijn op Goeree-Overflakkee. In het café-restaurant, hartje Ouddorp, waar wij aan de koffie gaan zijn twee dames bezig de vloertegels te soppen. De baas veegt de straat voor zijn zaak aan. Straks als het wat warmer wordt hebben de gasten op zijn terras geen last meer van de eerste herfstbladeren die afgelopen nacht van de bomen vielen.

We hebben er zin in en gaan op stap met een routebeschrijving van het Zuid-Hollands Landschap. We beginnen bij de kerk met de rode toren. Daar waar een beeld staat van een noeste werker met een schop in zijn handen. De beeldentuin vlakbij het dorp is gesloten. Jammer aan één kant, aan de andere kant sparen we de entree van € 5 p.p. uit.

Aan de Westduinweg ontsieren militaire zendmasten het duingebied. Hier gaat onze route weg van de weg over een paadje langs nog een niet zo lang geleden gemaaid rietgebied. Een oude Opel zonder wielen staat in een greppel omgeving door rietstengels. Je vraagt je af wie zo’n barrel hier heeft neergezet en met welk doel.

In het gehucht Visschershoek komen we langs een schuur gemaakt van oude planken. Die schuur zag ik eerder tijdens een wandeling in 2012. Zie https://dickwalraven.wordpress.com/2012/02/21/j-06-te-voet-naar-renesse/. Toen zat er nog een gammele deur in de schuur, die nu vervangen is door een schot van planken.

Bij Preekhilpolder wandelen we over de Oudelandse Zeedijk met zicht op ‘inlagen’, natte graslanden vol orchideeën. Ik moet eerlijk toegeven dat ik die bloemen hier niet gezien heb. We komen langs een jachthaven, waar in 1953 de dijk doorbrak. De Schans een van oorsprong 17^e -eeuws verdedigingswerk met op de hoeken vier bastions. Er grazen koeien.

Koudenhoek is een natuurontwikkelingsgebied waar door de sloten en kreken brak water stroomt. Dat trekt zoutminnende planten aan. Hier rond dit gebied worden aardappels, suikerbieten en maïs geteeld. Tractoren met aanhangwagens rijden naar de bietenverzamelpunten.

Wandelen met zwager Leo in Ouddorp en omgeving, 21 km. 

Maandag 21 september 2015

Een GVB-bus rijdt ons over de Schellingwouderbrug. Links zien we de Oranjesluizen, rechts is de Zeeburgertunnel. Aan de noordkant van het Buiten-IJ hier, begint vandaag onze wandeling. Er zijn hier aan beide zijden van de A10-Noord meerdere volkstuincomplexen. De tuintjes van ‘De Molen’ en de andere complexen zijn goed afgeschermd met stevige hoge hekken. Aan de bovenkant zitten er scherp uitziende punten. Verderop zien we de sky line van Ransdorp.

We wandelen de route uit ‘10 x A10’, een brochure van Stadsdeel Noord uit 2011. Bij diverse onderdoorgangen van de A10 liggen stobben of grote keien om dieren de gelegenheid te geven om van binnen de Ring naar buiten de Ring te gaan en andersom.

Daar waar we een kippenbruggetje over moeten volgens de plattegrond, is de brug afgesloten. Het wegdek is verwijderd. We moeten omlopen. No problem. We gaan verderop met een boog naar de andere kant van de brug. Daar staat op een bord dat deze brug zo’n drie weken is afgesloten en dan weer begaanbaar is voor wandelaars en fietsers. Dat weten wij nu dan ook.

We wandelen door het Buikslotermeerpark. Hier is de Ring wat wijder gemaakt dan gepland, omdat de bewoners van deze wijk protesteerden tegen het feit dat de snelweg wel erg dichtbij zou komen te liggen. Een hond komt op ons af. Hij wordt teruggeroepen door een man, die met nog zo’n 15 andere honden op stap is. Hij zal een uitlaatservice runnen.

Bij een golfcomplex nemen we plaats in het café-restaurant. Leo was hier ongeveer 15 jaar geleden met een personeelsuitje bij z’n toenmalige werkgever. We gaan onder de Nieuwe Leeuwarderweg door.

Bij een afslag van de A10 is een MacDonald gevestigd. Even verder lopen we weer op een landelijk fietspad. Ergens maakt het pad een bochtje naar links en dan weer naar rechts. Dit komt doordat een hoogspanningsmast is verzet, omdat er aan de andere kant van de sloot een uitbreidingsplannetje wordt ontwikkeld. Bij het Twiske gaan we weer naar de binnenkant van de Ring.

Afgelopen weekend werd de Dam tot Dam georganiseerd. In het westelijk deel van Amsterdam-Noord zijn de bermen van sommige fietspaden bezaaid met lege flesjes, bananenschillen en sponsen. De troep is duidelijk nog niet opgeruimd. Bij de Molenaarsweg/ Coentunnelcircuit eindigt onze wandeling. We stappen hier op een bus die ons naar Station Sloterdijk brengt.

Wandelen met prima wandelweer rond de A10-Noord met zwager Leo, 19 km.

Aken

Zaterdag 5 september 2015.

Het regent als we vanmorgen aan het ontbijt zitten. Daarom nemen we de fietstassen mee naar de garage van het hotel waar onze fietsen staan. Niet buiten maar daar hangen we ze aan de fiets. De rainlegs gaan om. Gelukkig kunnen ze na een kwartiertje weer af. Eigenlijk zouden we nog boodschappen doen bij de minisupermarkt van Waimes. Omdat we nogal uitgebreid hebben ontbeten, laten we dat maar zitten.

We hadden het plan om volgens de route van een Rondje Oost-België door het hart van het beschermd natuurgebied De Hoge Venen naar Aken te fietsen. Mede omdat de weersverwachting voor vandaag niet zo gunstig is, nemen we de makkelijke variant over de Vennbahn langs Monschau. Deze weg reden we ook op dag 1 en dag 2, maar nu dus van zuid naar noord.

Ons hotel in Aken boekten we via Booking.com. Als Joke en ik onze key card hebben gaan we naar de kamer op de vierde etage. Die blijkt al in gebruik te zijn. Op de bedden liggen allerlei kledingstukken. We kwakken de deur weer dicht en gaan op hoge poten naar beneden. Bij de receptie krijgen we een andere key card. Onze nieuwe kamer is op de begane grond. Een gezellige kamer is het niet, omdat er ook nog een stapelbed in staat. Het is eigenlijk een gezinskamer. Maar de bedden zijn goed en we hebben na een paar dagen weer een dekbed in plaats van de ouderwetse dekens in België.

’s Avonds gaan we het centrum van Aken bekijken. Er staan allerlei stalletjes met kunst en nijverheidsspulletjes. Ook bezoeken we een groot warenhuis. Ze hebben daar enorm veel boeken. Als we aan de pizza zitten bij een Italiaan, zien we mensen met paraplus langs lopen. Als het morgenochtend ook regent, gaan we misschien vanuit Aken met de trein naar huis.

Dag 4. Fietsen in Oost-België en omgeving met Joke en met Bert en Annie, 50 km.

Maastricht

Zondag 6 september 2015.

Op de Duitse televisie kijken we naar de weersverwachting. Er is meer kans op zon dan gisteren, maar ook kans op hier en daar een bui. Omdat het nu droog is, besluiten we, zoals gepland, dwars door zuidelijk Limburg naar Maastricht te fietsen. Gisterenavond zagen we bij de Dom een handwijzer die Vaals aangeeft. Vanaf dit punt volgen we de bordjes naar de Alter Vaalser Straβe.

De grens tussen Duitsland en Nederland hier bestaat uit een randje van een meter breed, waarop betonnen paaltjes staan om auto’s de doorgang te beletten. Voorbij deze grens zijn we in het oude centrum van Vaals.

Verder in oostelijk Zuid-Limburg is het aardig heuvelachtig. We komen door Vijlen en Mechelen. Bij de Zwarte Ruiter in Gulpengaan we aan de koffie. Wij zijn de enigen niet. Diverse groepen oudere mannen op racefietsen gaan hier voor een bakkie en een plas. Via dorpjes met namen als IJzeren en Bemelen, komen we uit bij Station Maastricht. Het Vrijthof en het Onze Lieve Vrouwenplein laten we voor wat ze zijn. We nemen de trein.

Dag 4. Fietsen in Oost-België en omgeving met Joke en Bert en Annie, 40 km.

Burg-Reuland

Donderdag 3 september 2015.

Van Monschau uit gaan we weer naar de Vennbahn, een prachtig aangelegd fietspad op een oude spoorbaan. Bij Sourbrodt is op de kruising met ons pad een groeten- en fruitwinkel. Hier slaan we wat fruit in. Frisdrank verkopen ze hier niet. Tweehonderd meter naar links is een bakker. We kopen er wat chocoladebroodjes.

Tot Sankt-Vith volgen wij dit rijwielpad. De stad van nog geen 10.000 inwoners in de provincie Luik is voor ons het punt waar we het bijna platte toeristische fietspad verlaten om wat kuitenbijtertjes te pakken. Het is vandaag heel redelijk weer. Bert en ik fietsen in de korte broek, maar hebben wel een jack aan.

Het hotel-restaurant in Burg-Reuland is een groot gebouw voor zo’n klein dorpje. Ze hebben een enorme eetzaal. Als je goed kijkt is er sprake van wat achterstallig onderhoud. De baas van het hotel is eerder sacherijnig dan gastvrij. Er is geen wifi in het hotel. Ook hebben we geen bereik met de mobiele telefoon.

Na een wandeling door het dorp besluiten we in ons hotel te eten. Er is verder geen keus in het dorp. Het eten is overigens prima. We zijn niet de enige eters, maar het restaurant is bij lange niet gevuld. Na het eten brengen Bert en ik nog een bezoek aan het kasteel.

Dag 2 van Fietsen in Oost-België van Monschau (D) naar Burg-Reuland (B) met Joke en met Annie en Bert, 70 km.

Waimes

Vrijdag 4 september 2015.

Na het ontbijt krijgen we de rekening van de eigenaar. Het bedrag kunnen we niet pinnen, maar moeten contant betalen. Dat is voor ons geen probleem. Ook was hij vergeten het voorschot dat ik vooraf op zijn IBAN had overgemaakt van het bedrag af te trekken. Het is vandaag nog steeds droog, maar de lucht is behoorlijk vochtig. We rijden in het dal van de Our. Dat wil niet zeggen dat je op een weggetje langs het water fietst. Het uitzicht over de omgeving is mooi.

Vandaag komen we ook weer op een fietspad, een RAVeL (*). Dit pad is niet van al te beste kwaliteit. Met een racefiets zou je zo een lekke band krijgen. Verder in de richting van Bütgenbach is het pad ineens strak geasfalteerd. Bütgenbach ligt aan een stuwmeer. Er is een camping en er staan een paar grote hotels aan de rand van het dorp. In het centrum zijn twee broodjeszaken achter elkaar dicht in verband met vakantie van de eigenaars. We vinden toch nog een zaak waar ze lekkere belegde broodjes verkopen.

We gaan weer naar de RAVeL en komen later op de Vennbahn. In Waimes, waar Frans wordt gesproken, staat ons hotel. Het is een aardig dorpje. We dachten dat het een gat zou zijn zonder enige voorziening. Er is een kleine supermarkt, een restaurant en een bakker met een koffie- en theehoek. Ook is er een VVV. Die is echter dicht. Nadat we ons bij het hotel hebben aangemeld en hebben opgefrist gaan we naar de tearoom bij de bakker. Wagens met houten palen rijden voorbij. Veel auto’s pikken een stukje van het trottoir mee als ze afslaan aan de overkant.

De mevrouw van ons hotel is erg vriendelijk en spreekt ook Nederlands. We besluiten in het hotel te gaan eten. We zijn de enige vier gasten, zowel van het hotel als van het restaurant.

Dag 3 van Fietsen in Oost-België met Joke en met Annie en Bert, van Burg-Reuland (B) naar Waimes (B), 54 km.

(*) RAVeL staat voor Résau Autonome de Voises Lentes. Het is te vergelijken met de LF-routes in Nederland.

Woensdag 2 september 2015.

Als ik ‘s morgens de fiets buiten zet, voel ik iets aanlopen. Wat er aan scheelt, kan ik niet plaatsen. Gisterenavond pompte ik de banden nog even bij. Zou dat het zijn? Als ik wat lucht uit mijn voorband laat lopen blijft het euvel. Bert en Annie komen zoals afgesproken langs bij ons voordat we naar Station Sassenheim fietsen. Bert, die een stuk technischer is dan ik, constateert dat de plastic aanhechting van het spatbord tegen het loopvlak van mijn band schuurt. Dat is snel te verhelpen.

De treinreis verloopt voorspoedig. In Heerlen hebben we ongeveer een half uur overstaptijd. Het kopen van Duitse kaartjes voor de Euroregiotrein kost wat moeite, maar ook dat lukt. We hebben nog even tijd om koffie te drinken in een café vlak bij het station.

In de Duitse boemel naar Aken is het niet druk. Een jonge vrouw met sportieve fiets en weinig bagage gaat ook de Vennbahn  fietsen. We komen haar later onderweg naar Monschau nog een keer tegen. De conducteur heeft een stukje van een huishoudelijk meetlint (een ‘centimeter’) uit het borstvakje van zijn uniform hangen. Hij is een ‘oude stomp’. Nog 120 dagen dan gaat hij met pensioen.

Op de Vennbahn, een rijwielpad aangelegd op een vroegere spoorbaan, fietsen we het ene moment in Duitsland om even later weer in België te fietsen. Aan beide zijden van de grens wordt hier Duits gesproken.

Om in Monschau te komen moeten we vanaf de Vennbahn een stuk naar beneden. Het is hier niet prettig fietsen. Naast dat het nogal steil is hebben we te maken met hobbels en kuilen.

Het is best aardig om nog eens in dit erg toeristische stadje rond te lopen. Het zal overdag hartje zomer wel drukker zijn dan nu. Overal staan vuilnisbakken en afvalzaken opgestapeld. Morgenochtend wordt het vuil opgehaald.

Dag 1 van fietsen in Oost-België met Joke en met Bert en Annie, 40 km. 

Vrijdag 21 augustus 2015.

Zo nu en dan wandel ik samen met zwager Leo een etappe van het Hollands Kustpad. In de periode 2007-2008 wandelde ik het hele kustpad al eens eerder in etappes.

Net als in januari 2008 beginnen we vandaag in Callantsoog en eindigen in Den Helder. Het eerste stuk naar Groote Keeten is een poldergebied met meerdere campings. Dan gaat het een groot stuk, als je naar de kaart kijkt, rechttoe-rechtaan. In de praktijk is het helemaal niet saai. We wandelen door mooie duinlandschappen, maar steeds niet ver weg van de N502 naar Den Helder. Meestal zie je de weg niet. In die gevallen dat we de weg wel zien, hebben we een weids uitzicht over de polder achter de duinen.

Veel horeca komen we vandaag niet tegen. Dat mag ons niet deren. We hebben brood, koffie en fris mee. Het is vandaag prima weer.

Tussen Huisduinen en Den Helder is geen zandstrand, maar een asfaltdijk. Boven op die dijk is met witte lijnen een fietspad aangegeven Net voor het punt waar de dijk afbuigt naar het oosten worden windaangedreven voertuigen getest. Er zijn wetenschappers en studenten van de TU-Delft en van een aantal andere universiteiten in Duitsland en Denemarken.

De wagentjes rijden tegen de wind in en proberen zoveel mogelijk wind te vangen met de grote propellers achterop de voertuigen.

Den Helder is geen stad, waar je geweest moet zijn. We pikken nog even een terrasje voordat we de trein terug naar de Bollenstreek nemen.

Wandelen met zwager Leo van Callantsoog naar Den Helder, 22 km.

Donderdag, 13 augustus 2015.

Daar waar de route linksaf gaat over een smalle brug en verder over een pad naar Sint-Jacobiparochie, kunnen we het pad niet op omdat een stevig tijdelijk hek ons de doorgang verhindert. In plaats van deze Griene Dyk te nemen rijden we door tot de volgende afslag linksaf. Na zo’n 500 meter komen we op het erf van een boerderij. Twee honden begroeten ons met stevig geblaf en kwispelende staarten. Goed volk.

Het lijkt alsof we een doodlopende weg zijn ingereden. Na de schuren loopt de weg toch door. Wat we nu nog niet kunnen zien is dat het asfalt een stuk verder ophoudt en uitkomt op een grasveld/ een weide. We besluiten niet terug te gaan maar over het gras te fietsen. We kunnen altijd nog terug. Verder komen we uit bij een hekje wat de grasvlakte scheidt van een doorgaand pad. Met enige moeite tillen we de fietsen over de bescheiden afrastering. We zijn weer op de route.

Harlingen doet levendig aan. Het heeft wel iets weg van Muiden, waar ik vorige week was met Joke. Boten, bruggen, mensen op straat en op terrassen, winkels en andere bedrijvigheid. Na koffie en een broodje gaan we door over de dijk richting de Afsluitdijk. Hier is het zaak zo links mogelijk te blijven fietsen, omdat de dijk schuin afloopt en er rijkelijk split is gestrooid.

De Afsluitdijk zelf is een eitje met een stevige noordooster wind in de rug.

Na Den Oever komen we op het eiland Wieringen. Een paar jaar geleden maakte ik hier een wandeling met zwager Leo. Menig Nederlander kent dit stukje Holland niet met verspreid liggende kleinschalige boerderijen en kleine dorpjes. Hippolytushoef is de grootste plaats hier.

Via Anna Paulowna en Oudesluis steken we Noord-Holland dwars over. We rijden een stuk door een heuvelachtig duingebied over grindweggetjes en komen daarna in Petten aan. In Schoorl zetten we onze tentjes neer op de camping. Er wordt slecht weer verwacht voor de komende nacht.

Van Oudebildtdijk naar Schoorl, 126 km fietsen met broer Piet. Het is een onderdeel van Rondje Nederland