Home » 2017 Engeland

Categorie archief: 2017 Engeland

Van Stock naar Harwich (15)

Dag 15, fietsen in Zuid-Engeland.

Woensdag 19 juli 2017.

Vandaag zien we konijnen oversteken, meestal zien we ’s morgens grijze eekhoorns. Het is weer eens wat anders. Later rijden we op een smalle holle weg. Er komt flink wat water onze kant op stromen. Het heeft flink geregend afgelopen nacht. Maar dit is wel erg extreem. Een automobiliste rijdt ons tegemoet. Het water spat anderhalve meter omhoog. Ik maak een gebaar dat ik graag wil dat ze langzamer gaat rijden. Dat doet ze ook. Dan zien we wat er loos is. Er komt een grote golf water uit een rioolput stromen. Het rioolstelsel zal ergens verstopt zitten, waardoor het water niet op de gewone manier weg kan lopen.

We bezoeken net als twee weken geleden Maldon. We rijden niet helemaal door tot het Blackwater maar gaan eerder linksaf in de drukke winkelstraat. Bij Heybridge, een buurstad van Maldon, nemen we het asfaltalternatief van de route. Dit snijdt wat af, maar wat belangrijker is dat de zandpaden vandaag wellicht baggerig zijn of dat er veel plassen liggen als gevolg van de nachtelijke regenbuien.  Onze boodschappenstad is vandaag Tiptee. Onderweg zien we een doodgereden jonge ree langs de rand van de weg liggen.

Er staat aardig wat wind. Die hebben we in de rug richting Colchester en daarna naar Harwich. We rijden op een heel andere manier dan 14 dagen geleden door Colchester. Er zijn hier enorme militaire complexen. Hier en daar zien we een soldaat een hond uitlaten. De binnenstad zelf doet gezellig aan. Er lopen veel mensen in het stadscentrum. Een jonge vrouw heeft een dunne wijde zomerrok aan. De wind blaast haar rok op tot onder haar oksels. Haar witte billen en een zwarte string worden getoond aan het winkelend publiek en aan twee Nederlandse fietsers die hier toevallig langskomen. Met haar armen duwt ze haar rokken daarna naar beneden.

Wij nuttigen een warme maaltijd op een terras in een steegje vanaf één van de winkelstraatjes. Het restaurant heet Tymperleys. Het verwijst naar de middeleeuwse ridderorde de Tempeliers.

Zoals gezegd gaan we als een speer naar Harwich. Daar zijn we natuurlijk veel te vroeg voor de boot naar Hoek van Holland. Bert stelt voor om nog een keer fish and chips te eten. Bordjes geven de fietsroute aan naar de ‘historische binnenstad’. Eigenlijk zien de paar winkelstraten van Harwich er nogal vervallen uit. Het zijn dezelfde paar straten waar we op dag 1 geld pinden. ‘Historische binnenstad’ is wel een erg fraaie benaming voor het oude stadscentrum.

We zien de lucht donker kleuren. Gaat het regenen? Omdat het nog zo’n drie kilometer terug is naar de veerhaven, besluiten we de oude stad zo snel mogelijk te verlaten. Onderweg komen we in gesprek met een stel dat in Hillegom woont, niet veraf van De Zilk. De man heeft zijn bedrijf dat oude Engelse auto’s restaureert.

Laat op de avond kunnen we de pont oprijden. We zoeken snel onze hut op. Morgen is het weer vroeg dag.

Dit is het einde van onze fietstocht in Zuid-Engeland. We veel gezien en hadden slechts één echte regendag. Bert bedankt voor de gezelligheid en je grote inzet om ook hier en daar steile hellingen te bedwingen.

Rondje fietsen in Zuid-Engeland. Aantal kilometers ruim 1.400.

 

De Theems over (14)

Van Ashurst, de Theems over, naar Stock. Dag 14, fietsen in Zuid-Engeland.

Dinsdag 18 juli 2017.

Het stel uit Limburg van gisteren had gelijk. We krijgen met aardig wat heuvels te maken als we de kant van de Theems op fietsen. In Gravesend willen we met de ferry over. Het betrekkelijk kleine bootje komt net aanvaren. We moeten echter ongeveer een uur wachten, want ze hebben net hun middagpauze. Daarom lopen we met de fiets aan de hand de winkelstraat van de oude stad in en nemen een salade van de dag bij een eettentje. Terug gaan we, tegen de verkeersregels in, fietsend naar beneden.

Bij de vertrekpier waar het bootje aanligt, dat hier als pont fungeert, is het een hele toer om onze fietsen aan boord te krijgen. Op weg naar de overkant deint het vaartuigje flink heen en weer. Het is ook nog de bedoeling om de fiets gedurende de overtocht vast te houden, om te zorgen dat deze niet omvalt. Het personeel van het bootje heeft reddingsvesten om. Tijdens de vaart schiet de aanwezige brandblusser los van de haak en verliest in zijn val wat van dat chemische witte blusspul.

We willen overnachten op de camping in de buurt van Stock, een dorpje zo’n 25 km ten zuiden van Maldon. Op de heenreis kwamen we al langs de molen van Stock. Hiermee is de cirkel van onze fietstrip rond. Vanaf nu volgen we min of meer de zelfde route als de eerste dag vanaf Harwich.

De camping ligt aan een meer, hier een reservoir genoemd. Als we aankomen neemt een grote groep Canadese ganzen het grasveld van de camping in. De uitwerpselen van deze dieren zijn bijna zo groot als hondenpoep. Wij proberen een paar keer het mobiele telefoonnummer te bellen dat op het raam van het gesloten kantoortje van de receptie staat. Er wordt niet opgenomen. ‘Pitch yourself’, zegt een bewoner van een zomerhuisje aan de voorkant van de camping. Dat waren we toch wel van plan. Wij zetten de tent in het gras waar eerder de ganzen huishielden.

Als we in de tent ons avondmaal van brood, kaas en tomaten nuttigen, komt de eigenaresse van de camping 8 pond ophalen voor onze overnachting op haar camping. Het gaat ’s avonds flink regenen en dat gaat door tot diep in de nacht. De tent is goed waterdicht. Wij blijven lekker droog.

Brighton (13)

Van Wiston via Brighton naar Ashurst. Dag 13, fietsen in Zuid-Engeland.

Maandag 17 juli 2017.

We staan vroeg op, want vandaag is de langste fietsdag gepland van deze twee weken. Het is de bedoeling om een kleine 120 km te fietsen.

Even na tienen zitten we aan de koffie in een ouderwets chique restaurant in Brighton met uitzicht op Het Kanaal en de restanten van een jaren geleden afgebrande oude pier van Brighton.  De serveerster met waarschijnlijk een Oost-Europese achtergrond doet wat chagrijnig als we alleen koffie betstellen. Ze had net op alle tafeltjes servetjes en bestek neergelegd.

We volgen een fietspad langs de kust. Verderop komen we langs de Brighton Pier. Brighton is een soort Scheveningen of Zandvoort maar dan heel veel groter. De woonsteden daarna heten Peacehaven en Newhaven.

Cuckmere Valley is een prachtig gebied. Heerlijk rustig na de hectiek van Brighton en omgeving. We rijden later op een landelijke weg. Een brandweerwagen met sirene komt aanrijden. Hij stopt bij ons en vraagt of wij Engels spreken. Ze zijn op zoek naar een tractor die hier ergens in de buurt in brand moet staan. Zij kunnen hem niet vinden. Wij hebben de brand niet gezien. De hulpverleners rijden verder op zoek naar de brand.

We spreken een stel uit Limburg dat dezelfde route fietst als wij, maar dan in de andere richting. Ze vertellen dat ze vanaf Harwich aardig wat heuvels hebben moeten nemen. Een deel van de route van  ons voert voor ons vandaag over een oude spoorbaan.

De stad Royal Tunbridge Wells laten we voor wat die is. Wij nemen het alternatief om de stad heen en gaan naar de camping in Ashurst.

Van Portsmouth naar Wiston (12)

Dag 12, fietsen in Zuid-Engeland.

Zondag 16 juli 2017.

We hebben nog niet ontbeten en hebben trek in koffie als we de camping van Portsmouth verlaten. Nog geen kilometer vanaf de camping komen we langs een kleine winkel, die iedere dag ook op zondag open is vanaf 6 uur ’s morgens. De take away koffie smaakt heerlijk en ze hebben brood en beleg voor ons ontbijt.

De gps-track volgt een andere weg dat wij willen fietsen. Daarom fietsen we op ons kompas en het gevoel. Aan de oostrand van de stad komen we in een doolhof van straatjes tussen paviljoens van een zorginstelling. Het gevolg is dat we na 20 minuten weer op dezelfde plek terugkomen.

Eenmaal weer goed op de route volgen we de fietsbordjes met nummer 22 tot Havant. We hebben meer dan een uur uitzicht op Langstone Harbour. We komen op deze mooie zondagmorgen heel wat Engelse wielrenners en gewone fietsers tegen.

We fietsen door vooral kleinere dorpen zonder voorzieningen. De grootste dorpen heten Midhurst en Storington. We gaan over een fraaie brug in Greathem.

We zetten de tent op op een kleine boerencamping in Wiston, een minidorpje voorbij Storington. De eigenares heeft ook een B&B. Op het gras van de camping staan vandaag verder geen andere tenten. Een heel verschil met gisterenavond.

 

Isle of Wight (11)

Dag 11, fietsen in Zuid-Engeland. Van Wimborne Minster via Isle of Wight naar Portsmouth.

Zaterdag 15 juli 2017.

Het regent een beetje als we net onderweg zijn. Het is de moeite niet. Het duurt niet lang voordat het weer droog is. We komen door natuurgebieden met loslopende paarden en koeien. Er zijn hier grindpaden, maar ook asfaltweggetjes. Voor koffie gaan we naar een traditionele pub in Boldre een dorpje tussen Sway en Lymington.

Bij die laatste plaats kopen we een kaartje voor de overtocht naar Yarmouth op het Isle of Wight. Op de veerboot spreken we een Nederlandse vrouw die alleen met de trein naar hier is gereisd. Ze  gaat met een groep een wandeling maken op het eiland. Op ons verzoek zet ze ons samen op de foto.

Op het eiland gaan we eerst een stukje over een natuurpad. Aan de zuidkust van het Isle of Wight zien we witte kalkrotsen. Verder gaan we door de ‘binnenlanden’ van het eiland. Er staan hier veel mooie oude huizen en cottages. In totaal fietsen we een kleine 60 km op het eiland.

Bij Ryde hebben we een half uur voordat een catamaran ons weer naar het vaste land van Engeland brengt. Daar komen we aan in Portsmouth. Hier is veel éénrichtingsverkeer. We moeten een heel eind omrijden om bij de camping aan de zuidoostkant van de stad te kunnen komen. De bestrating van de binnenstad is nog niet zo lang geleden netjes opgeknapt. Fietsers kunnen op doorgaande routes op het trottoir rijden.

Het is een echte grotestadscamping. Tot laat in de nacht wordt er stampmuziek gedraaid in het horeca-gebeuren.  We hebben er niet veel last, we vallen toch wel snel in slaap.

 

Van Abbotsburry naar Wimborne Minster (10)

Dag 10, fietsen in Zuid-Engeland.

Vrijdag 14 juli 2017.

De eerste stad waar we langs komen is een havenstad met erg veel pleziervaartuigen. Weymouth ligt aan een grote baai. Vroeger was het een handels- en vissershaven. Nu moeten ze het hebben van toeristen. In 1789 kwam de zieke koningin George III hier baden in de zee. Sindsdien is het een trekpleister geworden.

In Moreton willen we koffie drinken en wat eten. We zien buiten het dorp een verwijzing naar een tea room. Als we bij de deur staan horen we veel gekakel. Binnen zien we de hele zaal vol met vrouwen. De eigenares zegt dat de tea room is geboekt door een vrouwenclub voor een high tea. We zullen ergens anders iets moeten vinden. Een stukje verderop vinden we een lunchzaakje bij de ingang van een camping. Hier werken mensen met een beperking. Daar worden we goed geholpen.

We kiezen voor een alternatieve route en komen bij Corfe Castle langs. Bij Poole moeten we over met een pont over om in die stad te kunnen komen. In Poole fietsen we een heel stuk op een fietspad direct langs het water van Poole Harbour. Het is vrijdag aan het eind van de middag en het is zonnig weer. De vele terrassen zitten vol met mensen die het begin van het weekend vieren.

Onze camping ligt ten noorden van Wimborne Minster. De GPS track is gemaakt van noord naar zuid. Wij gaan van zuid naar noord. We mogen daarom niet over dezelfde straten van de binnenstad. We moeten omrijden. Na een paar keer vragen komen we op de goede route naar ons overnachtingsadres.

Van Tauton naar Abbotsburry (9)

Dag 9, fietsen in Zuid-Engeland.

Donderdag 13 juli 2017.

 

We rijden vandaag vooral over fietsroute 33 vanaf Tauton naar de Kanaalkust. Tot en met gisteren volgden wij het boekje van Eric van der Horst. Na route 33 volgen we vandaag en de volgende dagen het boekje Fietsen langs het Kanaal.

Aan de linkerkant van de weg zie ik een enorme brug met een deur ervoor. Wat raar. Ik ga wat dichterbij kijken. Er staat aangegeven dat deze brug privé is. Waarschijnlijk was hier vroeger een officiële zijweg.

In Illminster is het marktdag. Hier lopen we wat rond om de sfeer van een kleine Engelse stad op te snuiven.

We komen ’s morgens langs wellicht het kleinste winkeltje van Engeland. Je kunt hier de basislevensmiddelen kopen, maar ook kranten en felicitatiekaarten. Voorin de winkel staan twee tafeltjes met stoelen voor koffie of thee. Achterin de winkel is een postagentschap gevestigd. We hebben een plezierig gesprek met de eigenaar van deze dorpsvoorziening.

Hier in Engeland zie je in het landelijk gebied, net als in België en in Frankrijk, houten masten met stroomdraden die naar de verschillende huizen voeren.

’s Middags eten we een home made boerderij-ijsje bij een oude dame die een ijswinkeltje heeft op onze route. Hier hebben we ook een gesprek met een Nederlands stel dat ieder jaar naar Engeland gaat om daar vakantie te vieren. Ze zijn ongeveer overal al geweest, behalve in Noord-Engeland waar het veel regent.

Het valt ons op dat je in Engeland zaken tegenkomt, waarvan je denkt dat het echt Nederlands is. Ik noem als voorbeelden: contactloos betalen, buurtpreventie en centra voor jeugd en gezien.

We bereiken het schilderachtige dorpje Abbotsburry na een enorme klim met een prachtig uitzicht op de omgeving en Het Kanaal.  Vandaag fietsten we een bergetappe. Zo duidt Bert deze fietsdag.

Vanavond kiezen we voor een hotel in dit dorpje en laten de tent in de tas zitten. Onze fietsen mogen in de bierkelder overnachten.

Van Semour naar Tauton (8)

Dag 8, fietsen in Zuid-Engeland.

Woensdag 12 juli 2017.

’s Morgens is het gelukkig weer droog. Ik heb schone en droge fietskleding in mijn tas. Eergisteren waste ik en liet die kledingstukken die avond drogen in de zon aan de droogmolen van de camping.

We komen op een fietspad te rijden, dat is aangelegd op een oude spoorlijn, de Strawberry Line. De spoorbaan vervoerde veel aardbeien van de nabijgelegen tuinderijen. In 1963 werd de spoorlijn buiten gebruik gesteld. We komen ook door Cheddar. De bekendste kaas van Engeland is naar deze plaats genoemd. Het gebied na Cheddar is erg dun bevolkt. De rietmoerassen van weleer zijn voor een groot deel verdwenen. Je ziet er er koeien grazen. Ook hier staan volgens mij veel koeien op stal, want op vele grasvelden is geen koe te bekennen.

De kleine camping in de buurt van Tauton is een voormalige fruitboerderij waar vroeger cider werd gemaakt. De campingbaas heeft geen hekel aan rommel. Als ik hem was, ging ik eens flink wat zooi opruimen. Allerlei soorten gereedschappen, maar ook oude caravans met rommel staan op zijn terrein. Verder is het een gezellige kleine camping. Kalkoenen en pauwen scharrelen over het terrein.

We kunnen eten aan de andere kant van het kanaal in een pub. Deze is minder dan 500 meter van de camping verwijderd. We gaan er op de fiets heen. Later op de avond gaan we terug en dan lopend.

Van Divize naar Semour (7)

Dag 7, fietsen in Zuid-Engeland.

Dinsdag 11 juli 2017.

Weer gaan we vandaag eerst een stuk langs een kanaal. Het is erg stoffig en uitgroeiende bramenstruiken en brandnetels doen niet altijd vriendelijk aan. We komen over twee aquaducten. Dit zijn ongelijkvloerse kruisingen van kanalen. Bath is onze eerste stad. Hier gaan we aan de koffie. In Bristol begint het te regenen. Het gaat over in een stortbui. We schuilen in een loods van DPD, een pakjestransportbedrijf.

De manager komt vijf minuten later vragen of wij van iemand toestemming hebben gekregen om hier te schuilen. We kunnen haar zeggen dat wij die toestemming niet hebben. Ze vindt het geen prettig idee in verband met de security van haar bedrijf dat wij hier schuilen, maar stuurt ons toch ook niet echt weg. Als de bui, weer gewoon regen is geworden, gaan we weer naar buiten.

 

Drijfnat komen we aan op de camping in Seymour. Het is een kleine camping. Een campingbaas is in geen velde of wege hier te bekennen. De tent zetten we op onder een afdak van de afwasruimte om hem daarna met haringen vast te zetten in het natte gras. Ons avondeten bestaat uit brood, kaas en tomaten, onderweg gekocht bij een kleine supermarkt. We eten in de tent.

 

Van Newbury naar Divize (6)

Dag 6, fietsen in Zuid-Engeland.

Maandag 10 juli 2017.

Newbury is bekend om zijn paardenraces. We komen langs renbanen, die op dit moment niet in gebruik zijn. Hele stukken gaan we over rustige trekpaden, langs het Avon & Kennetkanaal. Meestal over gravel maar hier en daar over gras Het kanaal dateert uit 1727. Het duurde 80 jaar voordat het kanaal kon worden gebruikt tussen Reading en Bristol. Maar 30 jaar is er goed gebruik van gemaakt. De Great Western Railway zorgde ervoor dat het kanaal zijn belangrijke betekenis kwijt raakte.

We zijn in het graafschap Wiltshire. Over landweggetjes met hoge hagen komen we in Hungerford. Het is een typische Engels stadje.  Het stadhuis heeft een toren. Hierna gaan we door het Savanake Forest. Het is één van de weinige overgebleven oerbossen van Engeland. Er zijn hier bomen van meer dan 1.000 jaar oud.

De volgende stad is Malborough. Ze hebben hier de breedste highstreet van Engeland. Er staan erg veel auto’s geparkeerd.

We hebben niet gekozen voor de grote omleiding naar Stonehenge, maar nemen de route via Avebury. In die stad liggen net als in Stonehenge grote stenen in het landschap. Hiervoor komen we door het Fyfield Down natuurreservaat. Dit is een indrukwekkende in de ijstijd gevormde hoogvlakte met een prachtig uitzicht. Naar beneden gaan hier is een uitdaging, omdat de afdaling behoorlijk steil is en het pad door tractoren is voorzien van diepe betrekkelijk smalle wielsporen in een kleiachtige ondergrond. Eigenlijk vind ik het Fyfield Down-gebied, waar je met een auto helemaal  niet kan komen, aantrekkelijker dan de stenen van Aveburry.

Wat valt je zo al op onderweg? Weinig fietsen zie je in Engeland. Je ziet er niet veel auto’s rijden van een Engels merk, maar wel veel Duitse (o.a. Mercedessen) , Franse en Japanse. Ook zie je nogal wat Volvo’s op de Engelse wegen rijden. Illegale vuilstortplekken zie je ook regelmatig onderweg. Hier worden oude ijskasten, oud hout, tegels en andere rommel neergegooid.